شعري ازخودم

آه اي  ابر  بهاري  مويه   كن     روح   تب دار  مرا  پاشويه  كن

اين گرانباري  كه بر دل  ميبرم    هم تو ميداني چه مشگل ميبرم

هستيم درپاي آن سرمست رفت   آه اي ياران  دلم از دست رفت

بايد  امشب   را  عزاداري  كنم    تا سحر برنعش دل  زاري كنم

سالها آيين من بي خويشي است  حجم كشكولم پرازدرويشي است

عاشق   شبهاي    تنهايي  منم    انتهاي  هر  چه  بيدار ي  منم

عاشقي در باطن من  ذاتي است    طفلكي روح من احساساتي است

بارها   بالا به  صحبت  كرده ام    بارها  با  ماه   خلوت  كرده ام 

فكر من از آسمان  آبي  تر است   روح من از عشق عنابي تر است

چون دل  آيينه  خالي قلب  من    دائمأ حالي  به حالي  قلب  من

يك  سبد  انديشه   نابم   رفيق    شاعري  با  لحجه   آبم  رفيق

من  سر هر كوچه  ياهو  ميزدم    پيش  پاي  عشق  زانو  ميزدم

باجدايي خوگرفتن  مشگل است    ازشقايق روگرفتن مشگل است

او  شبي  آمد  مرا   ويرانه  كرد     او مرا يك باغ  بي پروانه كرد

شوخ چشم است ودلم درچنگ او  هرچه هست ازچشم پرنيرنگ او

اوكه  با  آيينه ها  مأنوس   بود    چشم او يك كاسه اقيانوس  بود

در نگاهش  آسماني  راز داشت   كهكشان دركهكشان اعجازداشت

آمد از نوي  توي جنگلهاي  راز     آمد  از  آنسوي   پر چين  نياز

آمد از دردش  پُرم كرد و گذشت    درصفاسيلي خورم كردوگذشت

مثل شمع  بزمي آبم كرد و رفت    عشوه اي كردوخرابم كردورفت

اينهم از يك عمر مستي  كردنم     تا سحر شبنم  پرستي كردنم

آي دل  زهر   جدايي   را   بخور    چوب عمري با وفايي را بخور

آي دل ديدي كه ماتت كردورفت   خنده اي برخاطراتت كردورفت

من كه گفتم اين بهارافسردنيست  من كه گفتم اين پرستومردنيست

وه عجب كاري به دستم داد دل   هم شكست وهم شكستم داددل

Samiyar