قصه های من

ساختمان شماره 8

چیز دیگری تا پایان غروب خورشید نمانده است.هوا سوز عجیبی دارد.این هوا زمستانی سرد را وعده میدهد. باد کم کم شدت میگیرد.شاید این باد برگهای به زمین ریخته و جارو نشده خیابان شماره ۸ را با خود ببرد تا قدری از زشتی این خیابان کم شود.اری،خیابان زشت است!زشت تر از هر گناه.درختان خشک و بی برگ اند.گویی که این ها هم گناه کارند به سکوت،و باد تنبیهشان کرده است!خیابان را سکوت فرا گرفته،سکوتی که مرگ را نوید میدهد. اما نه!صدای زن و مردی از دور به گوش میرسد.نزدیکتر میشوند.صدا به اوج خود میرسد.با هم بحث میکنند اما چرا؟! صدا با ورود ان مرد و زن به ساختمان اخر خیابان در هم میشکند.خیابان دوباره خاموش میشود.انگار که هیچ حیات و جنبشی در ان نبوده و نیست.فقط و فقط صدای باد! خیابان هنوز هم زشت است.انگار که سالهاست رنگ زندگی به دیوار ساختمان هایی که از زمین فاصله زیادی هم ندارند نرسیده است. اما امروز با بقیه روزها فرق میکند.اری!امروز از خیابان بوی زندگی می اید،ازانتهای خیابان!همان ساختمانی که مرد و زن وارد ان شدند. ساختمان دو طبقه بیشتر ندارد.شیشه ها از فرط کثیفی دنیای داخل ساختمان را از بیرون پنهان کرده اند.پشت شیشه ها بوی زندگی بیشتر میشود.جلوتر سالنی به چشم میخورد،سالنی که تاریکی مالک بی چون و چرای ان است.فقط نور چراغ کوچکی در حد نیاز مراجعت کنندگان وجود دارد. مرد و زن در گوشه ای از سالن نشسته اند.هنوز هم بحث میکنند.شاید از دعواهای مرسوم زندگی مشترک است.اما در اینجا،چیزی فراتر از واژه مشترک به چشم میخورد.گویی ان دو تنها نیستند.اری!فرد سومی هم وجود دارد.او هم جان دارد.اما ساکت است،صدایی از او به گوش نمیرسد.شاید اصلا تمام این دعواها بر سر اوست. با فریاد مرد سکوت تمام سالن را فرا میگیرد. مرد و زن پشت به هم نشسته اند. بویی می اید،بوی زندگی.بوی زندگی این جا شدید تر میشود.بویی که شاید بوی فرد سوم است. نا هماهنگی هایی در بدن زن به چشم میخورد.زن ابستن است. ناگهان صدایی تق تق مانند،سکوت حاکم بر سالن را در هم میشکند.چشم اندو،و شاید هم ان سه،به سمت صدا متمرکز میشود.از میان تاریکی فردی سفید پوش نزدیک میشود.جلو تر که می اید،روپوش سفیدش چشم را در ان تاریکی ازرده میکند.لباسش او را دکتر معرفی میکند.با صدایی نازک مرد و زن را به انتهای سالن فرا میخواند. هر دو،پشت سر ان زن به راه می افتند.باز هم صدای تق تق.هرچه دور تر میشوند،صدا هم کمتر میگردد و در سیاهی نا پدید میشوند. سکوت دوباره سالن را در بر میگیرد...

چهارشنبه 11 خرداد 1390 - 12:04:17 AM

یا ورود با نام کاربری و رمز عبور گوهردشت عضویت در گوهردشت
رمز عبورم را فراموش کردم

نظر ها

armin

برای چت کردن لطفا وارد سایت شوید

قصه های من

لیست دوستان

گروهای عضو شده

ساختمان شماره 8

سلام دوست عزیزیم خدایی خیلی مطلب پر مغزی و رومانتیکی بود انشاالله موفق و پیروز باشی فدات سهراب

bebakhshid aghaye hamed man hich bi adabi be shoma nakardam ama agar shoma migid k man chizi goftam khob haminja azatun mazerat khahi mikonam

shoma migid k mataleb khamo takhayoliye khob in nazare shomast va baes nemishe k man az neveshtane edame in dastan sarfe nazar konam

tamame matlab takhayoli nist va asle dastan vagheist va mishe goft in fazasazi hast k takhayolist

aghaye hamed shoma ejaze nadari dastani ro k man kham ro tu webloget bezariodam nevesht

داستان عاشقانه

mamnoonam mir jan

vaghean nazarate sazandeyi bood

آخرین مطالب

🤖 ربات گوهر دشت اینجاست — برای وقتایی که تنها هستی 🌟

کلمات کلیدی