آموخته‌هایی از چارلی‌چاپلین

آموخته‌ام که... تنها کسی که مرا در زندگی شاد می‌کند کسی است که به من می‌گوید:

تو مرا شاد کردی.

آموخته‌ام... که مهربان بودن، بسیار مهم‌تر از درست بودن است.

آموخته‌ام... که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی، نه گفت.

آموخته‌ام... که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم.

آموخته‌ام... که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه‌ای با وی به دور از جدی بودن باشیم.

آموخته‌ام... که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می‌خواهد، فقط دستی است برای گرفتن دست او، و قلبی است برای فهمیدن وی.

آموخته‌ام... که راه رفتن کنار پدرم در یک شب تابستانی در کودکی، شگفت‌انگیزترین چیز در بزرگسالی است.

آموخته‌ام... که زندگی مثل یک دستمال لوله‌ای است، هر چه به انتهایش نزدیک‌تر می‌شویم سریع‌تر حرکت می‌کند.

آموخته‌ام... که پول شخصیت نمی‌خرد.

آموخته‌ام... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می‌کند.

آموخته‌ام... که خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید. پس چه چیز باعث شد که من بیندیشم می‌توانم همه چیز را در یک روز به دست بیاورم.

آموخته‌ام... که چشم‌پوشی از حقایق، آن‌ها را تغییر نمی‌دهد.

آموخته‌ام... که این عشق است که زخم ‌ها را شفا می دهد نه زمان.

آموخته‌ام... که وقتی با کسی روبرو می شویم انتظار لبخندی جدی از سوی ما را دارد.

آموخته‌ام... که هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانی که عاشق بشویم.

آموخته‌ام... که زندگی دشوار است، اما من از او سخت‌ترم.

آموخته‌ام... که فرصت‌ها هیچ‌گاه از بین نمی‌روند، بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد.

آموخته‌ام ... که لبخند ارزان‌ترین راهی است که می‌شود با آن، نگاه را وسعت داد.