با خودم کنار اومده بودم،

                                   یه گوشه ای تنها با خودم می ساختم.

خنده،گریه های صادقانه ام آرومم می کرد .                         

                                       آروم، آروم به بی کسی عادت می کردم.

سخت بود!!!

                      اما آدمیزاده دیگه با همه چی کنار میاد.

       مثل من که با خودم با بی کسی کنار اومدم.

آروم، آروم یاد گرفته بودم که تنهایی جز جدایی ناپذیر زندگیه منه.

                                      آروم، آروم یاد گرفته بودم که من نباشم.

زندگی یک نفر دیگه رو انتخاب کرده بود که من باید اون بودم.

                      زندگی یادم داده بود

        چه جوری میون رنگین کمان خاکستریه دردها

                                                       خودمو دست به سر کنم.

با غصه ها کنار می اومدم

                                آدمیزاده دیگه با همه چی کنار میاد

          دلبسته شب بودم،                            

                             وقتی همه چی توی یک سکوت بی دریغ

                    توی یک بی انتهای همیشه تاریک

توی یک چراغونی دلگیر میفته.

                     وقتی آدم تا بی نهایت به حقیقت زندگی خیره میشه،

      کم کم به هر چی که نداشتم عادت می کردم

                     عادت کرده بودم با نداشته هام کنار بیام.

    آدمیزاده دیگه با همه چی کنار میاد

              خلاصه اینکه زندگی یادم داده بود زنده بمونم……

پس چرا اومدی؟

         چرا بهم فهموندی زنده موندن با زنده بودن یه نمه توفیق داره  

 چرا بهم نشون دادی همه چی یه جورای دیگه است؟

                        دلم به یک نواخت نواختن عادت کرده بود

        تپش نامنظم را چرا یادش دادی؟ 

                چشام توی شب توی این سکوت بی دریغ

 توی این بی انتهای همیشه تاریک 

          توی این چراغونی دلگیر، گیر افتاده بود

چرا به چشام نور دادی؟    

             چرا اومدی؟

                     پس چرا رفتی؟

                                  چرا رفتی؟

             نتونستم

              نشد

                    با نبودنت کنار نیومدم ....