سلام

زيباترين شقايق ها نثار تو

شب و نگاه خيس ترديد

پشت حصار لحظه ها

بال و پرت اگر كه بسته ست

شوق پريدنت كجاست

نذار كه شعله نگات خونه رو آتيش بزنه

عروسك كوچيك تو- تو قاب آينه بشكنه

غرور آسمون رو بشكنه قفس براي تو كمه

رو زخم كهنه دل تو فقط رهايي مرحمه

يه روز دلم به من گفت :

يادته اون روياها - خاطره ها - اقاقيا

بهش گفتم دل من بازم مي گيري بهونه ؟

دلم گفت : بهونه نيست قصه يه عمر بي كسيه

دلم گفت : من مي دونم بي كسي تو رو شكسته تر كرد

منو پيرتر كرد - ستاره آسمون آرزوهاتو پرپر كرد

تو از ستاره مي گفتي - ستاره اي كه حتي يكبار هم سو سوي نگاهشو به خونه دلت نتابيد .

ستاره اي كه مي ديد مي شكني و با شكستنت مي خنديد

ستاره بي وفا بود -ستاره بي وفا بود

آره من دلتم من مي دونم شكستي - شكستن بي صدا

تو. تو خودت شكستي - ستاره فقط مي خنديد

يادمه اميد مي دادي به من بي ستاره

به دل نااميدت - به دل فقط آواره

كه اي تنها اميد من برمي گيرده يه روز ستاره

ستاره خودش مي فهمه كه شكستن خيلي سخته

شكستن بي صدا - تو اوج غم و سرما

دل من گفت : چه بي اثر گريستي

تو تو خودت گريستي - ستاره نديد اشكاتو

اشكاي تو مثل بارون زمستون سرد سرد

روي من مي ريخت - چقدر سرد بود - چقدر سرد

دلم گفت : آره من بهونه نمي گيرم

از شكستنت مي گم - از پرپر شدن آرزوهات

آرزوهايي كه حتي اونا رو به چاه هم نگفتي

ترسيدي كه شايد چاه هم شنيدن آرزوهات خنده كنه

مثل همونه ستاره

هي گريستي - هي گريستي و هي گريستي

سقف دلت هم روز به روز آشفته تر شد

ديگه اون بارون اشكاتو تحمل نميكرد

هي چيكه چيكه اشك تنهاييهات مي ريخت تو دل تنهات

آرزوهات هي ناله كردند كه چرا اين سقف مي كنه چيكه

تا كي ما زير بارون غصه ها خيس بشيم

تو به اونا گفتي : باشه كمي ديگه صبر كنيد

شايد وقت رفتن برسه