اتاق تنهايي من

من اتاقي دارم،

كه تمام حجمش،

كمي از مشت گره كرده من كوچكتر

ولي اندوه تمام دنيا،

همچنان عرصه درياست در آن پهناور

وسعت روح اتاقم تنها،

اندكي بيشتر از اين دنياست

من اتاقي دارم،

كه پر از پنجره است

و در آن پنجره ها رو به طلوع باز شوند

رو به هر سو كه در آن آغازي است

رو به خورشيد، به نور

پرده پنجره هايش اما،

با حريري است كه از جنس فراموشي ماست

من اتاقي دارم،

كه صدايش، پر فرياد سكوت

و سكوتش، پر آواز خوش چلچله هاست

و در آن موسيقي عشق طنين انداز است

من اتاقي دارم،

كه شبش مهتابي است

رنگ ديوار اتاقم آبي است

و ميان همه باغ گل قالي آن،

جاي يك بلبل عاشق خاليست

من اتاقي دارم،

و در آن طاقچه ايست،

كه براي همه خاطره هايم در آن

جايي از جنس بلور ياد است

روي پر رنگ ترين قسمت ديوار اتاقم، عمري است

قاب عكسي است، در آن نقش تو آويزان است

من اتاقي دارم،

كه در آن دربي نيست

سالها پيش از اين،

قفلي از جنس سكوتي محزون

 به درش آخته ام

تا مبادا كه كسي بربايد

ناگه از طاقچه خاطره هايم چيزي

من اتاقي دارم،

كه نفسهاي تو در آن جاري است

و فضايش پر از عطر خوش دلتنگي است

و صداي تو دمادم،  كه در آن مي پيچد

و مرا مي خواند

و هرزگاه پرستوي نگاه تو،  كه آرام و سبك مي گذرد

از لب پنجره فكر اتاقم، آندم

نور شادي در آن

از بر شيشه پنجره هايش،  به درون مي تابد

من اتاقي دارم،

كه پر از پرواز است

و پر از عشق، اميد

و رهايي،  و پر از آزادي

من اتاقي دارم،

كه در آنسوي

پشت آن پنجره رو به شمال

شاخه تازه يك نسترن است

همه حسن اتاقم بخدا،

به همان شاخه گل نسترن است

من اتاقي دارم،

همه چيزم آنجاست

خودم و باورم و درك من از هستي خويش

من اتاقي دارم، كه خدايم آنجاست

و گل نسترنم

من اتاقي دارم،

كه در آن گوشه تاريك و نمورش،

پسري رنجور است

كه بخود مي لولد

او ز خود منزجر است و بخود مي بالد

او سه تاري دارد و كنارش شمعي است

سبدي دارد او، پر از سيب و انار

و دلي دارد او، پر از

ياس و شقايق، سوسن

و بنفشه، گل حسرت، لاله

پسرك كنج اتاقم محزون

و نمي گويد هيچ

من ولي ميدانم

پيش خود مي گويد:

من اتاقي دارم،

كه پر از پنجره است

و در آن پنجره ها رو به طلوع باز شوند

پشت آن پنجره رو به شمال

شاخه تازه يك نسترن است

همه حسن اتاقم بخدا،

به همان شاخه گل نسترن است...

اتاق تنهايي من...

الف-ج