shkofehebadam

badametalkh

اي بي‌نياز

خدايا، اي سازنده شب و روز، اي بي‌نياز از اما و اگر و هنوز، اي برازنده خاطره‌انگيزترين عشقها، اگر يك قدم از تو دور شوم؛ قلبم سردتر از قطب شمال خواهد شد!

خدايا، تو از نفس‌هايم به من نزديك‌تري و مي‌داني كه پس‌فردا در كدام چاه خواهم افتاد و كدام در به رويم بسته خواهد شد و چه كسي سلامم را جواب نخواهد گفت... تو مي‌داني كه چه وقت آب و هواي زندگي‌ام خوب مي‌شود و يا كي سنگپاره‌هاي بلا و اندوه بر سرم باريدن مي‌گيرد... پس يك لحظه هم مرا تنها مگذار و ديدن سپيده‌دم را از من دريغ مدار!

خدايا، اي آنكه هيچ كس شبيه تو نيست و زيبايي گسترده تو در بال‌هاي متوازن و رنگارنگ پروانه‌ها و سوسوي ستاره‌هاي خوشبخت و آوازهاي نرم زنجره‌ها پيداست، از تو مي‌خواهم چشم بر زشتي‌هايم فرو بندي و از اينكه باغهاي آباد فطرتم به غارت رفته است، بر من خرده نگيري!

خدايا، نه سرگردان جاده سرنوشتم و نه در جستجوي بهشتم، بلكه منتظرم كسي بيايد و مهربانانه آسمان را بشكافد و تو را واضح‌تر از امروز به من نشان دهد و سايه‌هاي شب را از پيراهنم پاك كند.

خدايا، چراغ‌هايي را كه در اعماق درونم مرده‌اند، روشن كن و مرا در اين سال‌هاي سترون گناه با ابرهاي دست و دلباز آشتي بده!

خدايا، خورشيدهاي بسياري را ناديده گرفته‌ام و از كنار هزاران رود دست نخورده، بي‌اعتنا گذشته‌ام، اما هرگز نااميد نشده‌ام، چون مي‌دانم اين خيابان مه‌آلود و دراز كه پر از پرنده و ياسمن است، هر روز در عطر مهر و محبت تو غوطه مي‌خورد و هر گاه توقف كنم، از دور به من اشاره مي‌كني و تالارهاي آبي توبه را نشانم مي‌دهي.