غزل های ناب

هیچیک   از   عا بران کوچه  ما  نیستی

                                                                                                                                               می شناسم چهره ات   را،نه توزینهانیستی

نیستی حتی  ببینی  غربت  دست  مرا

                                                                                                                                                   شب که می جوید تورادر خانه، امانیستی

می وزد بر من زمستان نبودت سالهاست

                                                                                                                                                    می کشددرمن زبانه، دوزخی  تانیستی

شب که کابوس ازهوای خواب من ردمی شود

                                                                                                                                                     من به تومحتاجم ای باران رویا،نیستی

فکر کردم تا  ابد  از کودکی ها   با  منی

                                                                                                                                                    پس چه شد ماراچه شدیارا،که حالانیستی

راستش بعدازتو،خیلی خسته ام ازهرچه هست

                                                                                                                                                    مرده شوراین زندگی را،که توبامانیستی

کی چه جوری حال وروزم راتومی فهمی ،که تو

                                                                                                                                                  قدریک دلواپسی،یک آه تنهانیستی     

روزگاری می رسدمن باعصا،عینک زده     

                                                                                                                                                   گرچه می دانم که اصلًااین طرفها نیستی

باز هم می پرسم از هر رهگذر     ....

                                                                                                                                                 خانم شما،آری آری باشمایم تولیلانیستی

                                                                                                                                                                                                                                                                                              قزوین بهمن 1389