شعري از استاد شهريار
يارب مباد از پا جانان من بيفتد/درد وبلاي او كاش بر جان من بيفتد
من چو زپا بيفتم درمان درد من اوست/ درد آن بود كه از پا درمان من بيفتد
يك عمر گريه كردم اي آسمان روا نيست /دردانه ام ز چشم گريان من بيفتد
ماهم به انتقام جرمي كه كرده بامن/ترسم به درد عشق و هجران من بيفتد
از گوهر مرادم چشم اميد بسته است/اين اشك نيست كاندر دامان من بيفتد
من خود به سر ندارم ديگر هواي سامان /گردون كجا به فكر سامان من يفتد
خواهد شد از ندامت ديوانه شهريارا/ گر آن پري به دستش ديوان من بيفتد
یکشنبه 6 خرداد 1391 - 7:43:49 PM