شازده کوچولو - قسمت دوم

خیلی طول کشید تا توانستم بفهمم از کجا آمده. شهریار کوچولو که مدام مرا سوال پیچ می‌کرد خودش انگار هیچ وقت سوال‌های مرا نمی‌شنید. فقط چیزهایی که جسته گریخته از دهنش می‌پرید کم کم همه چیز را به من آشکار کرد. مثلا اول بار که هواپیمای مرا دید ازم پرسید:
-این چیز چیه؟
-این «چیز» نیست: این پرواز می‌کنه. هواپیماست. هواپیمای منه.

و از این که به‌اش می‌فهماندم من کسی‌ام که پرواز می‌کنم به خود می‌بالیدم.
حیرت زده گفت: -چی؟ تو از آسمان افتادی؟
با غرور گفتم: -آره.
گفت: -اوه، این دیگه خیلی عجیبه!
و چنان قهقهه‌ی ملوسی سر داد که مرا حسابی از جا در برد. راستش من دلم می‌خواهد دیگران گرفتاری‌هایم را جدی بگیرند.
خنده‌هایش را که کرد گفت: -خب، پس تو هم از آسمان میآی! اهل کدوم سیاره‌ای؟...

بفهمی نفهمی نور مبهمی به معمای حضورش تابید. یکهو پرسیدم:
-پس تو از یک سیاره‌ی دیگه اومدی؟:
-تو از کجا میآی آقا کوچولوی من؟ خونت کجاست؟ بره‌ی منو می‌خوای  ببری کجا؟
مدتی در سکوت به فکر فرورفت و بعد در جوابم گفت:
-حسن جعبه‌ای که بم دادی اینخ که شب‌ها می‌تونه خونش باشه.
-گفتم : معلومه... اما اگر بچه‌ی خوبی باشی یک ریسمون هم بت می‌دم که روزها ببندیش. یک ریسمون با یک میخ طویله...
انگار از پیش‌نهادم جا خورد، چون که گفت:
-ببندمش؟ چه فکر ایی!
-آخر اگر نبندیش راه می‌افته می‌روه گم می‌شه.

دوست کوچولوی من دوباره غش غش خنده را سر داد:
-مگر کجا می‌تونه بروه؟
-خدا می‌دوند. راستِ شکمشو می‌گیره و میره...
-بذار بره...، خونه‌ی من اون‌قدر کوچیکه!
و شاید با یک خرده اندوه در آمد که:
-یه‌راست هم که بگیره بره جای دوری نمیره...