تنهایی

تو  پس از مرگ من که  می آیی                 بر  سر  خاک سرد  و  بی روحم

جسم  من  لاشه ایست اما باز                  زنده   آنجا  نشسته  ا ین  روحم

قلب پوسیده ام  کبود  و  سیاه                  دست هایم پر از گل و خاک است

کاش   باور   کنی   نگاهم    را                  که  هنوز  از  دریچه ای پاک است

تو   می آیی   و  نیست  آوایی                  که  حزین   قصه ی   غمش  گوید

تو   می آیی و خسته  خوابیده                   کاش   باز   از   غریبی اش  گوید

تو   می آیی ولی  کسی  تنها                  زیر      لب     ناشیا نه   می گرید

مثل مرغی  اسیر در  دام است                  به     غم     آ شیانه    می گر ید

کاش  می مردم  و   نمی دیدم                   کاش  او  لحظه  ای   بخندد   باز

حرفهایی  که  زیر   لب   گویی                   نیست   اما   ز  سوی   من   آواز

تو پس از مرگ من که می آیی                  من همان جا  کنار   خود   هستم

مردم  اما   دخیل   عشقم   را                  به     نگاه      غریبه  ا ت   بستم