�من خویشاوند هر انسانی هستم که خنجری در آستین پنهان نمیکند. نه ابرو درهم میکشد نه لبخندش ترفند تجاوز به حق نان و سایبان دیگران است. من یک لر ِ بلوچ ِ کردِ فارسم، یک فارس زبان ترک، یک افریقایی اروپایی استرالیایی امریکایی ِ آسیاییام، یک سیاهپوستِ زردپوستِ سرخپوستِ سفیدم که نه تنها با خودم و دیگران کمترین مشکلی ندارم بلکه بدون حضور دیگران وحشت مرگ را زیر پوستم احساس میکنم. من انسانی هستم میان انسانهای دیگر بر سیارهٔ مقدس زمین، که بدون حضور دیگران معنایی ندارم. ترجیح میدهم شعر شیپور باشد، نه لالایی.�
وقتی شعر را لالایی میخواهم که دستی بر گونه ام اشک را بخشکاند...وقتی دمدمای صبح صدایی در گوشم دلیل آزردگی و بیخوابی ام را بپرسد...وقتی کسی نگران سرما و گرمای دستهایم باشد...یا هااااااااااا کندش گرم شود یا بر پیشانیش گذارد و سرد کند...
وقتی کسی باعث شود که با حضورش هر لحظه وحشت مرگ را زیر پوستم احساس نکنم!
همینکه کسی باشد ! همین
لالایی زیادی از دنیا خواستم؟؟؟؟؟

و تو از زمزمه ای مست مرا میخوانی...
میبری عقلم را...
من به تو میرسمو دست تو را میگیرم و ترا میبویم
من چنان مست شدم که درونم جاریست رودی از حسرت تو! ღ
و به دریای دلم میریزد!
و تو از زمزمه ای مست مرا میخوانی...
سینه جای نفسی نیست تو ای هستی من ♥
تا تو هستی ، قفسی و نفسی نیست مرا....
باز هم زمزمه کن......؟

ا