روحم در شادابی واضحی میل به پرواز دارد    

 درهرکجا حرکت آرام و معلق که نوازشی از باد را بوسه گیرد وکام آسودگی را بچشد    

 فکرنمی کنم ، خیال نمیبافم،کاش گفتن هایم را دور ریخته ام و نفسی میکشم....

نفسی از دامان طبیعت

 بوی دشت   

 گیاهان یک دست و یک اندازه   

 حرکت آرام دستم آنهارا حس میکند    

گلبرگ های لطیف به آرامی پوست دستم را قلقلک می دهند

حس وجودی بینظیر که همه جا هست را شکر می گو یم

نفسی تا عمق جانم تا آخرین حجم ششهایم در دلم فرو میدهم

لحظه ای  به هیچ مینگرم

صدای طبیعت

 صدای باد که از جهات مختلف به گوشم میخورد

صدای بلبلان صحرا

صدای خش خش حرکت گل ها

(بدون توجه به صدای غورت دادن آب دهانم که از عسل شیرین تر است)

آروم روی زمین دراز میکشم و آسمان آبی

آبی و بی منتها

تمام عضای بدنم شل شده

درد قابل تحملی از فرو رفتن سنگهای روی زمین را در بدنم احساس می کنم 

حتی این احساس که رنجی وجود دارد به نشانه ی زندگی وتمام رنجهایم از من دور است

 به نشانه ی آسودگی چه لذتی را به جان آرامم هدیه می دهد

نفسی عمیق و باز عمیق تر و عمیق تر

صدای نفس هایم را  قطع میکنم

خدایا چه ملودی زیبایی

من اکنون جزئی از طبیعت هستم وبا حرکتی که خدا برای مخلوقاتش مهیا کرده آروم حرکت میکنم  در گزر زمان و تماشای دنیا ، تنها گاهی پلکی میزنم

من اکنون جزئی از هستی شده ام

من اکنون جزئی از وجودی هستم که شعور دارد

 و خود را تنها برای لحظاتی به او میسپارم

فارق     فارق     فارق

 میدانم تنش های زندگی باز خواهند گشت

ولی اکنون ذهنم خالیست

آرامم     آرام