آدم

نامت چه بود؟     آدم

فرزند؟     مرا نه پدري نه مادري، بنويس اولين يتيم خلقت.

محل تولد؟ بهشت پاك.

اينك محل سكونت؟ زمين خاك.

قدت؟  روزي چنان بلند كه همسايه‌ي خدا، اينك به قدر سايه‌ي بختم به روي خاك.

اعضاي خانواده؟  حواي خوب و پاك، قابيل خشمناك، هابيل  زير خاك.

روز تولد؟  روز جمعه به گمانم روز عشق.

رنگت؟  اينك فقط سياه، ز شرم چنان گناه.

چشمت؟  رنگي به رنگ بارش باران كه ببارد ز آسمان.

وزنت؟  نه آنچنان سبك كه پرم در هواي دوست نه آنچنان وزين كه نشينم بر روي خاك.

جنست؟  نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا.

شغلت؟  در كار كشت اميدم.

شاكي تو؟  خدا.

نام وكيل؟ آن هم خدا.

جرمت؟ يك سيب از درخت وسوسه.

فقط همين؟ همين.

حكمت؟ تبعيد در زمين.

همدستت در گناه؟ حواي آشنا.

ترسيده‌اي؟ كمي.

ز چه؟ كه شوم اسير خاك.

آيا كسي به ملاقات تو آمده؟ بلي

كه؟ گاهي فقط خدا.

دلتنگ گشته‌اي؟ زياد

براي كه؟ تنها خدا.

آورده‌اي سند؟ بلي.

چه؟ دو قطره اشك.

داري تو ضامني؟ بلي.

كه؟ تنها كسم خدا.

در آخرين  دفاع؟ مي خوانمش چنان كه اجابت كند دعا.

مي خوانمش چنان كه اجابت كند دعا