گذری به گذشته

اولش خدا بود . خانواده بود عشق اومد  . خدا رفت . خانواده رفت عشقم رفت . من موندمو خودم و غرق شدن تو باتلاق های زیادی که تو جامعه بود . بی کاری یکی از کمر شکن ترین چیزایی بود که باعث ضعف بسیاری در من شد . دانشگاه که شده پول و نمره ...از تحصیلات خبری نیست . شاید از فرهنگ در دانشگاه شیک پوش بودن و فخر فروختنو بیشتر یاد بگیریم تا چیزای مهم دیگه .

سربازی هم شده یه مشگل یا دردسر که کل زندگی یه ادمو تحت تاثیر قرار میده . یا باید سربازی رو حرفه ای کنند یا اجباری بعد از زمان دبیرستان . نه این که یکی بیاد دانشگاه و یه عمر تا اتمام تحصیلش به خدمت سربازی فکر کنه ...اخرشم از استرس اون یه مشگلی موندگار تو شخصیتش به وجود میاد .و این چرخه همین طوری ادامه پیدا میکنه و سرمنشع خیلی منفیجات دیگه تو جامعه . نه درامد کافی نه اموزش تخصصی ....دو سال عزیز به فنا میره  به قیمت خدمت به کشور.....

کاش درک میکردند با بها دادن به جوان ها میشه بهتر از خدمتشون استفاده کرد . ...کاش

حالا من با این همه تخصصم خدمت نرفتم و درگیر کار هستم ...خانواده و عشق تعطیل . فقط خودمم . حالا بیاد چیکار کنم ؟

تکلیف من چیه ؟ هر روزم داره مثل یه ادم معمولی رد میشه . ....اخرشم مرگه ....زندگی خیلی مسخرس اینجوری ....من حتی کار دولتی و امنیت شغلی نمیخوام ....من زندگی میخوام....نه بردگی...میخوام مفید باشم نه عامولی.