مثنوي زيبا از احمد عزيزي

/شهرمان را آبشوران كرده اند- لاله ها ار ختم سوران كرده اند /شاه شاهان روستا را سيل برد- نفت ها را حفر چاه ويل برد /قارچها در دشت بي سنخيتند- خانه هامان دكه جنسيتند /آب خشك و دشت خشك و بيل خشك- بركه هاي بيشه تمثيل خشك /ماخر خراطي خذرمن شديم- آلت يك مشت گاوآهن شديم /وهم آزادي تن زن را گرفت- قيچي سانسور دامن را گرفت /بعضي از باطوم ها رگ داشتند- پاسبانها حالت سگ داشتند /ما به ميدان هيايو كر شديم- مسخ محصولات داروگر شديم /گر چه خود را لاله از ما مي نهفت- در دل ما يك شقايق مي شكفت /ما به جام تشنگي ها لب شديم- لانه زد خورشيد تا ما شب شديم /دين ما ما را تب نان مي دهد- مذهب ما بوي عرفان مي دهد /ما در ختان ندا را مي بريم- ميوه باغ تجلي مي خوريم /آمدم تا زخم را مرهم كنم- با رگ خود تيغ ها را خم كنم