برای او

من می خواهم تنهایی ام را با تو قسمت کنم بی آنکه از چشمانی کنجکاو نگران باشم و با تو تا دشت شقایق های سرخ بروم. از میان واژه های ازلی عبور کنم و از درخت معنا و هجاهای شکوهمند گلواژه های بکر بچینم. همانها که از شفافیت همچون هوا می درخشند. دوست دارم رخت بودنم را به بی نهایتت ای روح متبلور، بیاویزم و نقش خیالم را در جذبه جمالت رها کنم. تحصیل عشق را به پرده تماشا بکشم و آنگاه که به شوق در سبد صدق دست می برید تا سیب اندیشه تان را زیر دندان احساس بفشارید حجم لطیفی از جان سرخش را به آبهای آسمانی دلتان بریزد. می خواهم با خودم مشتی آجیل تحلیل بردارم و روی نیمکت چوبین روزگار، پسته تردیدهایم را بشکنم. در فندق کوچک طبع، اسانس ایمان را ذخیره کنم و از شراب نمازهای پاک بامغز گردوهای دعا باسلق های اثیری بسازم تا شما بخاطر بادامهای شور ادبی ام، سکه دلتان را کمی جلا دهید. همیشه و در هر فصل باغچه فکرم را شخم می زنم و در آن بذر واژه های ناب می پاشم و هر بار شما را به تماشای کشف تازه ام به دالان سبز دل می برم تا لذت واژژگان باز رسته را به شما نشان دهم و گاهی غبار گلواژه ها را در فضا می تکانم تا خاطره تازه ای روی گونه ناب خیالتان بنشیند. من برای زیارت چشمه حیات ، ساده ترین اشتیاق را در کوله بارم گذاشته ام و از " باغبان " گلی نامیرا تقاضا کرده ام تا برای نگار آسمانی ام چیزی در چنته داشته باشم. گاهی به میزبانی اشک می روم و میهمان مشق های معنوی می شوم. از او می خواهم مرا به سرخی لاله ها معرفی کند! از او می خواهم مرا به خواستگاری حقیقت ببرد... هنوز هم احساس می کنم در صدا بسته است و هزار حرف عشق در قلعه ناگفتنی ها اسیرند، ناله شروه به نتیجه نرسیده است و راه محبوب گم شده است. با این همه انتظار خسته نیست و مژده نزدیک است