فکر کردن

اي دل چه انديشيده اي در عذر آن تقصيرها           *          زان سوي او چندان وفا زين سوي تو چندين جفا

زان سوي او چندان كرم زين سو خلاف و بيش و كم *         زان سوي او چندان نعم زين سوي تو چندين خطا

زين سوي تو چندين حسد چندين خيال و ظن بد      *          زان سوي او چندان كشش چندان چشش چندان عطا

چندين چشش از بهر چه تا جان تلخت خوش شود    *          چندين كشش از بهر چه تا در رسي در اوليا

از بد پشيمان مي شوي الله گويان مي شوي           *          آن دم ترا او مي كشد تا وارهاند مر ترا

از جرم ترسان مي شوي وز چاره پرسان مي شوي    *         آن لحظه ترساننده را با خود نمي بيني چرا

گر چشم تو بربست او چون مهره اي در دست او        *         گاهي بغلطاند چنين گاهي ببازد در هوا

گاهي نهد در طبع تو سوداي سيم و زر و زن              *         گاهي نهد در جان تو نور خيال مصطفي
.
اين سو كشان سوي خوشان وان سو كشان با ناخوشان *      يا بگذرد يا بشكند كشتي درين گردابها

چندان دعا كن در نهان چندان بنال اندر شبان                *        كز گنبد هفت آسمان در گوش تو آيد صدا

بانگ شعيب و ناله اش وان اشك همچون ژاله اش          *        چون شد ز حد از آسمان آمد سحرگاهش ندا

گر مجرمي بخشيدمت وز جرم آمرزيدمت                       *        فردوس خواهي دادمت خامش رها كن اين دعا

گفتا نه اين خواهم نه آن ديدار حق خواهم عيان              *        گر هفت بحر آتش شود من در روم بهر لقا

گر رانده آن منظرم بستست ازو چشم ترم                     *         من در جحيم اوليترم جنت نشايد مر مرا

جنت مرا بي روي او هم دوزخست و هم عدو                 *          من سوختم زين رنگ و بو كو فر انوار بقا

گفتند باري كم گري تا كم نگردد مبصري                        *          كه چشم نابينا شود چون بگذرد از حد بكا

گفت ار دو چشمم عاقبت خواهند ديدن آن صفت             *          هر جزو من چشمي شود كي غم خورم من از عمي

ور عاقبت اين چشم من محروم خواهد ماندن                  *           تا كور گردد آن بصر كو نيست لايق دوست را

اندر جهان هر آدمي باشد فداي يار خود                         *           يار يكي انبان خون يار يكي شمس ضيا

چون هر كسي در خورد خود ياري گزيد از نيك و بد            *           ما را دريغ آيد كه خود فاني كنيم از بهر لا

روزي يكي همراه شد با بايزيد اندر رهي                         *          پس بايزيدش گفت چه پيشه گزيدي اي دغا
 
گفتا كه من خربنده ام پس بايزيدش گفت رو                    *          يا رب خرش را مرگ ده تا او شود بنده خدا