مطلب تامل برانگیز!

ژاپني ها همان کلاس اول دبستان، اتمام حجت مي کنند با بچه هايشان، مي ترسانند، درس اول هم جغرافيا است؛ نقشه ژاپن را ميگذارند جلوي بچه ها و مي گويند: ببينيد اين ژاپن کوچولوي ماست، ببينيد! ژاپن ما نفت ندارد، گاز ندارد، معدن ندارد، زمينش محدود است و جمعيتش زياد و... ليست �نداشته ها� را به بچه ها گوشزد ميکنند، خيلي خودماني بچه هايشان را مي ترسانند...

در ژاپن نظام آموزشي فهرست مشاغل مورد نياز جامعه را از همان اول کار، به �بچه ها� گوشزد ميکند، حتي حجم موضوعات درسي کتابهاي درسي در ژاپن، يک سوم اروپا است، چون ژاپنيها معتقدند �عمق� بهتر از �وسعت� است!

حالا اين را مقايسه کنيد با کتابهاي درسي و حتي رسانه هاي ما-از هر جناح و طيف، مخالف و موافق- که از همان اول مدام در گوش بچه ها مي خوانند: �اي ايران،اي مرز پرگهر،سنگ کوهت در و گوهر است� و... در دبستان هم، اولين درس ما تاريخ است، نه براي عبرت، بلکه شرح �افتخارات گذشته�، اگر گربه جغرافيايي را هم بگذارند جلوي بچهها، باغرور ميگويند:� بچه ها ببينيد! ايران همه چيز دارد! ايران نفت دارد، گاز دارد، جنگل دارد، دريا دارد و...�

نتيجه اش ميشود احساس �داشتن� و �غناي کامل� وايجاد تلفيقي از تنبلي اجتماعي و حتي طلبکاري که به اشتباه به آن ميگوييم غرور ملي. با اين وصف، کودکان و جوانان و مديران و نسل جديد ما بايد براي چه �چيزي� تلاش کنند؟

اين ميشود که بچه هاي ما فکر و ذکرشان، ميشود دکترشدن، مهندس شدن و خلبان شدن، يعني شغلهاي رويايي و به شدت مادي � که نفع و رفاه �شخص� در آن حرف اول و آخر را ميزند نه نياز کشور- ميدوني؟