وقتی دلت از همه ی دنیا می گیرد...

وقتی قفل دلت حتی با خنده هم بازنمی شود...

وقتی دلت می خواهد زانوهایت را در آغوشت بگیری و به اندازه ی بزرگی خدایت گریه کنی...

وقتی همه چیز خوبه ولی دلت زخمی شده...

وقتی خودت خوب و سلامتی اما دلت به هر دلیلی سخت گرفته...

کافیه نگاهی به آسمون بندازی و اون موقع هست که خدا رو پیدا نمی

کنی و از شدت شرم  سرت رو می ندازی پایین...

نمی دونی چند وقته که صداش نکردی که حتی یادت رفته خدا کجا

هست...

اما همین طور که سرت پایینه یه نگاهی به قلبت بنداز...

ببین خدا چند وقته پشت در قلبت منتظره تا در رو باز کنی و از اون به

بعد امید و عشق میشه صاحب قلبت...

هر وقت تنها شدی یه نگاهی به قلبت بنداز اون وقت میبینی خدا

اونجاست و با تمام وجود لبخند میزنی و با خودت زمزمه می کنی

تا خدا هست دگر غصه چرا؟؟؟

 خدا جونم مثل همیشه اومدم سراغ خودت...

خدایا فقط خودت می دونی که دلم گرفته...

خدایا مثل همیشه خودت دستهای ضعیف مرا بگیر...

بگذار مثل همیشه به غم پوزخندی بزنم که من خدایی دارم بزرگتر از

آنچه که توصیف شود... چی فکر کردی؟؟؟

تا وقتی پشت من به خدای خودم گرمه دیگه غمی ندارم...