داستان چهار شمع

یکی بود یکی نبود

چهار شمع به آهستگی میسوختند و در محیط آرامی صدای صحبت آنها به گوش میرسید

شمع اول گفت : من شمع صلح و آرامش هستم اما هیچ کس نمیتواند شعله مرا روشن نگه دارد من باور دارم به زودی میمیرم

شعله صلح و آرامش ضعیف شد تا به کلی خاموش گردید

شمع دوم گفت:من شعله ایمان هستم . برای بیشتر آدمها دیگر در رندگی ضروری نیستم پس دلیلی وجود ندارد روشن بمانم

سپس با وزش نسیم ملایمی شعله ایمان نیز خاموش گشت

شمع سوم با ناراحتی گفت:من  شمع عشق هستم ولی توانائی آن را ندارم که دیگر روشن بمانم انسانها من را در حاشیه زندگی خود قرارداده اند و اهمیت مرا درک نمیکنند آنها حتی فراموش کرده اند که به نزدیک ترین کسان خود نیز عشق بورزند

طولی نکشید که شعله عشق نیز خاموش شد

ناگهان کودکی وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را دید چرا شما خاموش شده اید؟ شما میبایست تا آخر روشن میماندید

و شروع به گریه کرد

شمع چهارم گفت : نگران نباش تا زمانی که شعله من روشن است میتوانیم بقیه شمع ها را دوباره روشن کنیم

من شمع امید هستم

کودک با چشمانی که از اشک و شوق میدرخشید شمع امید را برداشت و بقیه شمع ها را روشن کرد

نور امید هرگز از زندگی تان خاموش مباد

و یادمان باشد که هرکدام از ما در قبال نیاز کودک درونمان برای حفظ آرامش ،ایمان ، عشق و امید مسئولیم