اگر او مرا آفریده پس خواسته من باشم

تاجری در حیاط قصرش انواع مختلف درختان و گیاهان و گل ها را کاشته و باغ بسیار زببایی به وجود آورده بود هر روز بزرگترین سرگرمی و تفریخ او گردش در باغ و لذت بردن از گل و گیاهان آن بود تا این که یک روز به سفر رفت.

در بازگشت در اولین فرصت به دیدن باغش رفت اما با دیدن آنجا سر جایش خشکش زد .تمام درختان و گیاهان در حال خشک شدن بودند . رو به درخت صنوبر که پیش از این بیسار سرسبز بود  کرد و از او پرسید چه اتفاقی افتاده است ؟

درخت به او پاسخ داد : من به درخت سیب نگاه میکردم و با خودم میگفتم من هرگز نمی توانم چنین میوه هایی بار بیاورم و با این فکر چنان احساس ناراحتی کردم که شروع به خشک شدن کردم .

مرد بازرگان به نزد درخت سیب رفت اما او نیز در حال خشک شدن بود علت را پرسید و درخت سیب پاسخ داد :با نگاه به گل سرخ و احساس بوی خوش او به خودم گفتم من هرگز چنین بوی خوشی از خود متصاعد نخواهم کرد و بااین فکر شروع به خشک شدن کردم . از آنجا که بوته سرخ نیز خشک شده بود علت را از آن پرسید او چنین پاسخ داد : من حسرت درخت افرا را خوردم چرا که من در پائیز نمیتوانم گل بدهم پس از خودم ناامید شدم و آهی کشیدم و همین که این فکرها به ذهنم خطور کرد شروع به خشک شدن کردم .

مرد در ادامه گردش خود در باغ متوجه گل بسیار زیبائی شد که در گوشه ای از باغ روئیده بود علت شادابی اش را جویا شد گل چنین پاسخ داد : ابتدا من هم شروع به خشک شدن کردم چرا که هرگز عظمت درخت صنوبر که در تمام طول سال سرسبزی خود را حفظ میکند را نداشتم و از لطافت و خوش بوئی گل سرخ نیز برخوردار نبودم با خود گفتم: اگر مرد تاجر که اینقدر ثروتمند ، قدرتمند و عاقل است و این باغ به این زیبائی را پرورش داده میخواست چیز دیگری جای من پرورش دهد حتما این کار را میکرد بنابراین اگر او مرا پرورش داده حتما خوسته که من وجود داشته باشم پس از آن لحظه به بعد تصمیم گرفتم تا آنجا که میتوانم زیباترین موجود باشم