هزارۀ شیطان

هزارۀ شیطان

در بُهت روزهای سیاهی

در قعر لحظه های تباهی

 نه شعر تازه ای

                  و نه آهی

آه ای انسان

ای طرح محو به جا مانده از دیروز

تا انتهای کدامین تلاش خواهی رفت؟

با این مسیر گُنگ

در این عبور گیج

ای نسل مانده به جا از غریزۀ عصیان

ای از نژاد � آری� و نسیان

اصلت به قهقرای تباهی رفت!

-----

در این هجوم ملخ وار فلزات

در خلوت مشکوک زاغه های مهمّات

در بغض سرد بمب های اتم

در نفرت نهفتۀ لبخندهای مصنوعی

                                      در اوج گفتگوی تمدن ها

در ازدحام شعارهای آزادی

                                برابری، اخوت

در عهدنامه های خوش تراشِ حقوق بشر

                                      این عصر بی در و پیکر

در عصر ظاهر و صورت

در عهد میش نماهای گرگ صولت

بین تقلّای آجر و سنگ

 دست دراز آسمان‏خراشها

                                                  در جستجوی حلقوم خداوند

در این مجال تنگ

در این هزارۀ تاتاری قشنگ

در آشناترین واژۀ این دوره یعنی جنگ

 در منطقی ترین منطق دوران؛ تفنگ، فشنگ

در قرن جان برابر با نفت

در عصر پادشاهی ثروت

در این هزارۀ قدرت

در التماس حزین کودکان خیابان

در جستجوی غذا بین سطلهای زباله

شب های سرد و لختِ برفی و باران

درناامیدی دختر کبریت فروش نافرجام

در عصر مرگ طاهرها

برای یک دستبند طلا، لباس، حتی شام

...

آه ای انسان

تمام بودنت به تباهی رفت

به کاهی رفت

------

در قحط عاطفه، احساس، محبت

در انزوای حزن برانگیز طبیعت

در حبس غمناک خداوند

                        در پشت میله های غریزه

بین نبود ماهی، کاشی، حوض

در مرگ راستی، درستی

در مرگ اندیشه های سبز، جاری، پاک

در غربت دیرین داس، گندم، خاک

آن خاطرات روزهای خورشیدی

                                   ای فریاد

ناگاه به کاهی رفت.

------

قرن مدال های المپیک

انبوه جایزه های درشت نوبل

تالیف روده وار کتابهای توخالی

قرن شلختگی، برهنگی، بی حالی

در عصر انقراض پنجره های چوبی

                                   خوبی

عصر چراغ های راهنما

                     راهنماهای بی چراغ

قرن زباله های فضایی

در مرگ بی عزای دین، ایمان

در این هزارۀ شیطان

در این حضور سرد

در این عبور گیج

در این غرور تلخ

با این مسیر گنگ

آه ای انسان

همزاد دیرینۀ طغیان

اوج شکوه عصر طلاییت افسوس

یکباره تا انتهای سیاهی رفت

                  به کاهی رفت

                  افسوس با گناهی رفت!