ali bod.movafag bashi duste man.

ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید ای واژه های تلخ تنهایی ای عابران خسته سر نوشت ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین آیا کسی مرا در خاطرات اشکهایش می شناسد ؟ آیا عابران کوچه های غم فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند تا قصه ملکه قصر ماتم را بازگویم؟ با شمایم ای آدمهای شیشه ای ! من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام . ای کوچه های گلی رویا آیا گامهای دیروز کودکی ام را با شادی به من باز نمی گردانید ؟ با شماهایم ای اسطوره های قصر ماتم

هرچند كه يك‌روز خوش از عمر نديديم

هر روز دگر حسرت آن روز كشيديم

تنها نه ز سستي هنري سرنزد از ما

در بي‌هنري نيز به جايي نرسيديم

آزادي ما دام گرفتاري ما بود

از بهر قفس بود گر از بند پريديم

پيري به رخ ما خط از آن روي كشيده‌ست

تا خواني از اين خط كه ز دنيا چه كشيديم

صبح دگري خواست شب نيستي ما

دردا كه پس از مرگ هم آرام نديديم

تنها نه بريديم از دوستي خلق

كز دوستي خويش هم اميد بريديم