افکار کودکانه

می دونستم چقدر دوسم داره ولی دیگه گول اشکهای منو نمی خورد خانم معلم هم اسم من بود می دونست می خوام در آینده خلبان بشم می دونست به اندازه دنیا دوسش دارم ولی نمره های 15،14 و حتی نمره های تک من ماًیوسش می کرد دیگه از من درس نمی پرسید مشقهای منو خط نمی زد اون روز بارون باریده بود سر تا پام خیس بود می لرزیدم ولی برای آشتی یک سیب قرمز و درشت با خودم آورده بودم باز انگار منو ندید ناامید شدم آروم رفتم سر جام نشستم می دید که از روی ناراحتی دارم مژه هامو می کنم ولی خودداری کرد حرفهای چند روز قبل تو ذهنم مرور می شد بچه ها زمین با سرعت زیاد و باور نکردنی هم دور خودش و هم دور خورشید می چرخد ، پس می رم بالای یه بلندی با اون سرعتی که زمین داره معلوم نیست کجا می افتم دیگه برام موندن توی جنگلهای تاریک و ترسناک معنی نداشت وقتی بهوش آمدم به شدت احساس درد می کردم دستو پام شکسته بود ولی مات و مبهوت به همه نگاه می کردم جالب این که همه را می شناختم مادرمو می دیدم که گریه می کرد و تو سرو کله خودش می کوبید باورم نمی شد من باید خیلی دورتر از اینجا می افتادم  به من بگید چرا ؟