گفتو گو با دوست

گفتگوبا خدا       

در رویاهایم دیدم که با خدا گفت و گو می کنم.

خدا پرسید: پس تو میخواهی با من گفت و گو کنی؟

من در پاسخش گفتم :اگر وقت دارید.

خدا خندید:

وقت من بی نهایت است...

در ذهنت چیست که میخواهی از من بپرسی؟

پرسیدم:چه چیز بشر شما را سخت متعجب می سازد؟

خدا پاسخ داد:کودکی شان.

اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند عجله دارند که بزرگ شوند

وبعد دوباره پس از مدتها آرزو می کنند که کودک باشند.

...اینکه آنها سلامتی خود را از دست می دهند تا پول به دست آورند

وبعد پولشان را از دست می دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند

اینکه با اضطراب به آینده می نگرند

و حال را فراموش می کنند

و بنابراین نه در حال زندگی می کنند و نه در آینده

اینکه آنها به گونه ای زندگی می کنند که گوئی هرگز نمی میرند

و به گونه ای می میرند که گوئی هرگز زندگی نکرده اند .

دست های خدا دستانم را گرفت

برای مدتی سکوت کردیم

و من دوباره پرسیدم:

به عنوان یک پدر

می خواهی کدام درس های زندگی را

فرزندانت بیاموزند ؟

او گفت: بیاموزند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد

همه ی کاری که آنها می توانند بکنند این است که

اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند.

بیاموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد تا زخم های عمیقی درقلب آنان که دوستشان داریم ایجاد کنیم

اما سالها طول می کشد تا آن زخمها را التیام بخشیم.

بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد

کسی است که به کمترین ها نیاز دارد.

بیاموزند که آدمها یی هستند که آنها دوست دارند

فقط نمی دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند

بیاموزند که دو نفر می توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند

و آن را متفاوت ببینند.

بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند

بلکه آنها باید خود را نیز ببخشند.

من با خضوع گفتم:

از شما به خاطر این گفت و گو متشکرم.

آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخند زد وگفت:

"فقط اینکه بدانند من اینجا هستم".

"همیشه"