حقیقت...!!!!؟

*نه مرادم نه مریدم ،*
*نه پیامم نه کلامم،*
 *نه سلامم نه علیکم،*
 *نه سپیدم نه سیاهم.*
 *نه چنانم که تو گویی،*
 *نه چنینم که تو خوانی ونه آن گونه که گفتند و شنیدی.*
 *نه سمائم،*
 *نه زمینم،*
 *نه به زنجیر کسی بسته و **نه **برده‌ی دینم*
 *نه سرابم،*
 *نه برای دل تنهایی تو جام شرابم،*
 *نه گرفتار و اسیرم،*
 *نه حقیرم،*
 *نه فرستاده پیرم،*
 *نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم*
 *نه جهنم، نه بهشتم*
 *چنین است سرشتم*
 *این سخن را من از امروز نه‌ گفتم،*
 *نه‌ نوشتم،*
 *بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم.*
 *حقیقت نه به رنگ است و نه بو،*
 *نه به های است و نه هو،*
 *نه به این است و نه او،*
 *نه به جام است و سبو...*
 *گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم،*
 *تا کسی نشنود آن راز گهربار جهان را،*
 *آنچه گفتند و سرودند تو آنی ...*
 *خود تو جان جهانی،*
 *گر نهانی و عیانی،*
 *تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی*
 *تو ندانی*
 *که خود آن نقطه عشقی*

*تو اسرار نهانی*
 *همه جا تو*
 *نه یک جای ،*
 *نه یک پای،*
 *همه‌ای*
 *با همه‌ای*
 *همهمه‌ای*
 *تو سکوتی*
 *تو خود باغ بهشتی.*
 *تو به خود آمده از فلسفه‌ی چون و چرایی،*
 *به‌ تو سوگند که این راز شنیدی و*
 *نترسیدی و بیدار شدی،*
 *در همه افلاک بزرگی،*
 *نه که جزئی ،*
 *نه چون آب در اندام سبوئی،*
 *خود اوئی،*
 *به‌خود آی*
 *تا بدرخانه‌ی متروک هرکس ننشینی*
 *و به‌ جز روشنی شعشعه‌ی پرتو خود*
 *هیچ نبینی*
 *و گل وصل بچینی*
 *به‌خودآ...*