روز ها در گوشة  تاريك و خاموش اتاق

در فضايي پُر ز عطر خاطره

خيره مي ماند نگاهم بر دل ديوارها

مي شوم بر اسب رؤياها سوار

مي روم تا دورها

تا شهر عشق

 تا فراز قلة پندارها

مي روم تا بي نهايت هاي دور

تا ميان كوچه باغ عاطفه

مي روم در طول دهليز زمان سوي عقب

مي روم تا نقطه ا ي با نام خوب «آشنايي»

 آري !آري ،آشنايي

لحظة پيوند پاك بين قلب عاشق من 

با دل سرشار از عشق واميدت

لحظه اي همواره  سبز

در كوير خاطرات

لحظة لبريز ابهامي كه چشم مست تو 

با نگاه خود مرا تسخير كرد

وز شراب سرخ وآتشناك عشق

قلب پرسوز وعطشناك مرا

همچنان ساقي سر مست غزل ها سير كرد

كاش مي شد تا كه با افسون وسحر

پرده از اسرار چشمت برگرفت

خود بگو اي مهربان !

با كدامين واژه مي بايد كه چشمت را سرود؟

با ستاره يا كه ماه؟

يا كه شايد هم نسيم ؟

 پر زمهر وسادگي

پاك ومعصوم از گناه 

يا كه با در ياچه اي پاك و زلال ؟

مملؤ از موج صداقت،موج عشق

با بسي نيلوفر پاك نجابت روي آن

 استوار و بي زوال

آري! اي روح غزل !

واژه را ياراي شرح چشم پر راز تو نيست

ونمي دانم هنوز

كه دراعماق پر ازاسرار چشمان تو چيست؟

چشم تو هر آنچه هست

روزهاي من پياپي با خيال و ياد او سر مي شود

وكنون هم كه من اين الفاظ را

مي نويسم روي كاغذ پاره ها

شب كشيده پرده بر رخسار مهر

تا بگويد اوبه من با ظلمتش

روز ديگر از قطار روزهايم رو به آخر مي شود

مي روم همچون دگر شبهاي خود

رو به سوي بسترم

تاكه شايدبار ديگر نقش چشمان ترا

در ميان سرزمين خوابها رؤيت كنم

تا درون عالم خواب وخيال

بار ديگر از تو من خواهش كنم

خواهشي كوچك ولي در عرصة معنا ،بزرگ

«تا فلك در گردش است و قلبهامان در تپش

چشم پر سحر خودت را هرگز

به رخ عاشقم اي دوست ! مبند.»