نیمه ی گمشده

نیمه ی گمشده ی خود را پیدا کنید

وقتی با کسی ازدواج می کنی که نیمه ی دیگر تو است و کامل کننده ی کاستی های تو، به آرامش و تعادل می رسی.

 افلاطون

 می خواهم ازدواج کنم.

 مبارک است.

 خبر خوب این که نامزدم دقیقاً عین خودم است. همه ی خصوصیات و روحیاتش عین خودم است.

 نمی خواهم نارحتت کنم، ولی بهتر است با چنین کسی ازدواج نکنی.

 چرا؟

 همسرت باید نیمه ی گمشده ات باشد و تو را کامل کند؛ نه این که همان خصوصیات و نقائص تو را داشته باشد. اگر در ازدواج فقط راحتی و آرامش خودت را در نظر بگیری و کسی را انتخاب کنی که از هر جهت شبیه خودت است ازدواجت چندان نتیجه بخش نخواهد بود.

 آخر چرا؟

 فرض کن همه این جور ازدواج کنند. مثلا اشخاص قانع و ملایم همیشه به کسانی میل کنند که مثل خودشان هستند؛ یا مثلا مردان شجاع زنانی را انتخاب کنند که دارای همین خصوصیتند.

 مگر چه اشکالی دارد؟

 اشکال این است که در این صورت خصوصیات مختلف با هم درنمی آمیزد. مثلاً وقتی زن و مردی که خیلی شجاع هستند با هم ازدواج کنند آنچه حاصل می شود شجاعتی است که از ملایمت تاثیر نپذیرفته.

 این که عالی است.

 بله! در آغاز عالی است و جلوه ی درخشانی دارد؛ ولی در پایان کار به بی باکی و دیوانگی و سرکشی می انجامد؛ زیرا با ملایمت نیامیخته. روح ملایم و آرام نیز اگر با شهامت و دلاوری ارتباط پیدا نکند به سستی می گراید و سرانجام پژمرده و افسرده می شود.

 جالب است.

 فقط در صورتی انسان ها به تعادل روحی و روانی می رسند که خصوصیات مختلف در روحشان با هم آمیخته و هماهنگ شده باشد. وقتی با کسی ازدواج می کنی که نیمه ی دیگر تو است و کامل کننده ی کاستی های تو، به آرامش و تعادل می رسی. هم خودت و هم فرزندانت.

 نکته ای که می گویی برایم تازه است. شاید بهتر باشد بیشتر فکر کنم.