شعری از سعدی
دوش مرغی به صبح می نالید. عقل وصبرم ببردوطاقت وهوش. //// یکی از دوستان مخلص را / // مگر آواز من رسید به گوش/ / / گفت باور نداشتم که تورا / / / بانگ مرغی چنین کند مد هوش / / / گفتم این شرط آدمی نیست / / / مرغ تسبیح گوی و من خاموش
دوشنبه 30 آبان 1390 - 12:41:04 PM