حرفهاي عاشقانه

وقتي نه دليلي براي گفتن هست
و نه گوشي براي شنيدن
وقتي سكوتم را التماس ميكني
و وادارم ميسازي به خاموش ماندن

وقتي چشمانت را ميبندي وبا تمام قوا
مرا به اعماق تاريكي هل ميدهي

ديگر چيزي باقي نمي ماند
نه از من نه از سكوت نه از تاريكي نه از خاموشي .
خيالت راحت


چقدر بخشيديم و چقدر خالي مانديم!
انگار كسي ما را جز تني هوسناك
نميديد...
و تلخي بغض من هنوز در ميان بوسه هاي خيس تو ناپيداست......
ديگر پيدايم نكن!!!
ميگويند مرده ام



و چه بي هدف مي گذرند اين ثانيه ها
و چه خود سرانه مي نويسد اين قلم
دور از تو و
نزديک به تو



ميدونم يه روز مياي به ديدنم

ولي اون روز ديگه پوسيده تنم

اگه بازش بکني قلب منو

توي اون نوشته منتظرتم

با يک نگاه عاشق مي شديم و با يک اشاره دل مي باختيم

وقتي به دل بستن خود فکر مي کنم ؛ از همه آن سادگي ها به خنده مي افتم...

ولي نه! اگر چه دل ها پاک بودند و بي آلايش ؛ اما زندگي مسيري به همان سادگي نداشت .

من به يک نگاه دل باختم و به صد اشاره آن را پاک کردم. مي دانم آنچه بايد ؛ اتفاق ميافتد

من به تقدير نوشته شده ايمان دارم و فکر مي کنم آنچه بايد؛ رخ خواهد داد.

پس خود را به سرنوشت مي سپارم و ايمان دارم دل هاي پاک و بي گناه تقديري زيبا دارند........

همين..


هيچ وقت نقاش خوبي نخواهم شد
امشب دلي کشيدم
شبيه نيمه سيبي
که بخاطر لرزش دستانم
در زير آواره اي از رنگ ها ناپديد ماند ..

در تنهايي خود لحظه ها را برايت گريه كردم
در بي كسيم براي تو كه همه كسم بودي گريه كردم
در حال خنديدن بودم كه به ياد خنده هاي سرد و تلخت گريه كردم
در حين دويدن در كوچه هاي زندگي بودم كه ناگاه به ياد لحظه هايي كه بودي و اكنون نيستي ايستادم و آرام گريه كردم
ولي اكنون مي خندم آري ميخندم به تمام لحظه هاي بچگانه اي كه به خاطرت اشك هايم را قرباني كردم