ناله زنجیر از هوشنگ ابتهاج

گفتمش:

� شیرین ترین آواز چیست؟   � 

چشم غمگینش به رویم خیره ماند  

قطره قطره اشکش از مژگان چکید
لرزه افتادش به گیسوی بلند
زیر لب غمناک خواند:
� ناله زنجیرها بر دست من! �

گفتمش:

� آنگه که از هم بگسلند � � 

خنده تلخی به لب آورد و گفت: 

� آرزوئی دلکش است اما دریغ! 

بخت شورم ره بر این امید بست. 

و آن طلائی زورق خورشید را
صخره های ساحل مغرب شکست!� � 

من به خود لرزیدم از دردی که تلخ
در دل من با دل او می گریست.

گفتمش:

� بنگر در این دریای کور
چشم هر اختر چراغ زورقی است! � 

سر به سوی آسمان برداشت گفت:
� چشم هر اختر چراغ زورقی است
لیکن این شب نیز دریایی ست ژرف. 

ای دریغا شبروان کز نیمه راه
می کشد افسون شب در خوابشان� �

گفتمش:

� فانوس ماه
می دهد از چشم بیداری نشان� �

گفت:

� اما در شبی این گونه گنگ
هیچ آوایی نمی آید به گوش.. �

گفتمش:

� اما دل من می تپد
گوش کن اینک صدای پای دوست! �

گفت:

� ای افسوس در این دام مرگ
باز صید تازه ای را می برند
این صدای پای اوست!� � 

گریه ای افتاد در من بی امان
در میان اشک ها پرسیدمش:
� خوش ترین لبخند چیست؟ � 

شعله ای در چشم تاریکش شکفت
جوش خون در گو نه اش آتش فشاند

گفت:

� لبخندی که عشق سربلند
وقت مردن بر لب مردان نشاند. � 

من ز جا برخواستم بوسیدمش