مرگ
به نظر من مرگ مثل یک قطارمیمونه که راه خودشو میره وبا سرعت هم میره.
حالا اگه کسی توی این مسیر به پستش بخوره سوار میکنه وهرکی دور باشه ازین ایستگاه وا نمیسته وادامه میده. حالا ما همه به طرف این ایستگاه داریم هر روز قدم میگذاریم اما نمیدونیم چقدر دیگه تا اونجا راهه. وای ازون روز که چشمامونو باز کنیم وببینیم کنار این ایستگاه وایستادیم و توشه ای برای سفر برنداشتیم وکوله باری که برای سفر آوردیم خالیه. وای برآنروز
جمعه 24 دی 1389 - 8:08:26 AM