اشعار نایاب

مستضعفي بگفتا صاحب دلان خدا را

ما انقلاب کرديم يا انقلاب ما را

حافظ ز غيب گفتا حقا که غافلي تو

آخوندهاي اين قوم کردند هر دو تا را.

ياد آن زمان كه چندي از شور انقلابي

هرگز نبود يكدم در ديده خواب ما را

« تا مرگ شاه خائن نهضت ادامه دارد»

گفتيم و از مسلسل آمد جواب ما را

برديم ماديان ر ا از بهر فحل دادن

برعكس آرزوها شد مستجاب ما را

كوني و كله‌قندي داديم و بازگشتيم

ديگر نماند وامي از هيچ باب ما را

گر انقلاب اين است باري به ما بگوييد

ما انقلاب كرديم يا انقلاب ما را

رستم نامه !
 شنيدم كه رستم فلان كاره بود  (جنگجو (
فلان جاي ايشان كمي پاره بود ( آرنج(
دو دستش هميشه فلان جاش بود ( كمر(
فلان چيز او تا نك پاش بود (شمشير (
چو راه فلانش همي تنگ شد ( حوصله (
فلان با فلانش سر جنگ شد ( عقل و احساس (
چو رستم فلانش همي راست شد ( عزم و اراده (
فلان كردنش خوردن ماست شد ( جنگ(

الهي به آه دل زن ذليل 

 الهي به مردان در خانه‌ات

به آن زن ذليلان فرزانه‌ات

به آنانکه با امر روحي فداک

نشينند و سبزي نمايند پاک

به آنانکه مرعوب مادر زنند

ز اخلاق نيکوش دم مي‌زنند

 به آن شير مردان با پيش بند

که در ظرف شستن به تاب و تبند

 به آنانکه در بچه‌داري تکند ‌

يلان عوض کردن پوشکند

 به آنانکه بي اذن و امر عيال

نيايد در از جيبشان يک ريال

 به آنانکه با ذوق و شوق تمام

به مادر زن خود بگويند مام

 به آنانکه دارند با افتخار

نشان ايزو...نه زي ذي نه هزار

 به آنانکه دامن رفو مي‌کنند

ز بعد رفويش اتو مي‌کنند

به آنانکه در گير سوزن نخند

گرفتار پخت و پز مطبخند

به آن قورمه سبزي پزان قدر

به آن مادران به ظاهر پدر

الهي به آه دل زن ذليل

به آن اشک چشمان ممد سبيل

 به تن‌هاي مردان که از لنگه کفش

چو جيغ عيالاتشان شد بنفش

 که ما را بر اين عهدکن استوار

از اين زن ذليلي مکن بر کنار

به زي ذي جماعت نما لطف خاص

نفرما از اين يوغ ما را خلاص.

                           بوالفضول الشعرا