می دانم روز مرگم

ميدانم روز مرگم

غمگين خواهى بود

نه براى من

من كه مدت هاست رفته ام...

براى خودت

ديگر كسي نيست

كه با تمام وجود

تو را دوست بدارد

ديگر كسي نيست

كه بي محلى هايت را

طاقت بياورد

ديگر كسي نيست

كه براى ديدن لبخند زيبايت

دنيا را به رقص بياورد

ديگر كسى نيست

كه خدايش باشى

كه پرستش ات كند

غمگين ميشوى

نه براى من

براى خودت

كه جز دفتر شعرهايم

در ياد هيچكس ماندگار نخواهى بود

كه آرام آرام

فراموش خواهى شد..

♥♥♥♥♥

یه ﺑﭽﻪ ﺩﯾﺪﻡ ،

ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ

ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺎﺯﯼ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ �

ﺗو ﺩﻟﻢ ﮔﻔﺘﻢ ،

ﺗﻮ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻮ ،

ﺑﺒﯿﻦ ﭼﻪ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎﺕ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻦ �

♥♥♥♥♥

 در روزگار غریبی که سزای خوب بودن,خنجر از پشت خوردن است....

پس بزن که سزای من,از درد به خود پیچیدن است

بزن که یک عمر تکرار اشتباه ,داستان تکراری زندگی ام شده است..

بزن که من ادم نمیشوم

بزن تا که احساسات گرانم را به بهایی ارزان نفروشم دیـگــــــــــــر

بزن که سزای قلب ساده ی من,همین خنجرهای به زهر اغشته ی توست

بزن تا شاید فهمیدم که همیشه خوب بودن,خوب نیست

و گاهی باید بد بود, بد...

فرو کن خنجرت را نارفیق ,تا که دردش بیدارم کند

از خوابی که در ان همه را خوب می بینم

بزن ,بزن که سزایم مـــــــــــــــــرگ است... 

♥♥♥♥♥

END