سخنانی از مرلین منسون و بزرگانی دیگر

مرلین منسون: همیشه شادی آنتور نیست که ما فکر میکنیم شادی من غمهایم را در درون خودش پنهان میکند . مرلین منسون: در فضا هم ستاره ها نزدیک تر نیستند درخشندگی آنها تنها مثل اشیای باقی مانده از افراد مرده است و من تصور می کنم که فضا نورد هستم و می سوزم مانند پروانه دور شمع و دنیای ما پر از کثافت بود مرلین منسون: من یک کلمه از آنچه تو می گویی قبول ندارم ولی تا دم مرگ برای اینکه تو حق گفتن سخنان خود را داشته باشی ، مبارزه خواهم کرد مرلین منسون: جهنم خیلی سرد است تمام گلدان های نقره شکسته هستند تمام رزهای پرپر شده در دستان ما هستند برای اینکه دنیای بزرگ پاکی است و ما در رنگ های از خودمان غرق شده ایم که برای دوست داشتن خودمان به کار می بریم مرلین منسون: چرا گرفته دلت ، مثل آنکه تنهائی چقدر هم تنها!خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی دچار یعنی عاشق و فکر کن که چه تنهاست اگر که ماهی کوچک ، دچار آبی دریای بیکران باشد چه فکر نازک غمناکی مرلین منسون: هرگز نمی توان مدعی شد تمدن بشری ترقی نکرده است زیرا مگر نه انکه هر بار که جنگ تازه ای می شود ما یک دیگر را با سلاح های جدیدتری می کشیم مرلین منسون: ارتفاع برج را از روی سایه ان می توان اندازه گرفت و عظمت مرد را از روی عده حسودانش شوپنهاور: چیزی به نام خوشبختی وجود ندارد زیرا که آرزوی تحقق نیافته باعث رنج می شود و تحقق آن هم جز دل زدگی ثمری ندارد افلاطون: دانا ، نادان را می شناسد چرا که خود زمانی نادان بوده است اما نادان ، دانا را نمی شناسد چرا که هرگز دانا نبوده است نیچه :ََُِهنر را از آن رو باید داشته باشیم تا از حقیقت نمیریم آلبر کامو: چون مرگ هست پس وجود بشر معنایی ندارد تمام جنایت ها ئی که انسان ها مرتکب می شوند در مقایسه با آن جنایت بنیانی که نامش مرگ است ، اصلا به حساب نمی آید این رو در کتاب سقوط نوشته توسیه میکنم بخونید نیچه: آه ، در جهان کجا از ابلهی رحیمان ابلهی بیش بوده است ؟ و چه چیز در جهان بیش از ابلهی رحیمان اسباب رنج فراهم کرده است آلدس هاکسلی: اگر ما کاملا و دائما انسان بودیم ، میزان بیماری ها روانی از 20به 100 افزایش می یافت . اما خوشبختانه اغلب ما قادر نیستیم در همه حال انسان باقی بمانیم و چهره حیوانی به هر حال خودش را نشان می دهد این هم در جواب پست جدید پژمان جان واقعا زیبا نوشته حتما یک سر بزنین