سرانجام قصه چت!

شدم با چت اسیر و مبتلایش                                              شبا پیغام می دادم از برایش
به من می گفت هیجده ساله هستم                                     تو اسمت را بگو، من هاله هستم
بگفتم اسم من هم هست فرهاد                                          ز دست عاشقی صد داد و بیداد
بگفت هاله ز موهای کمندش                                            کمان ِابرو و قد بلندش
بگفت چشمان من خیلی فریباست                                      ز صورت هم نگو البته زیباست
ندیده عاشق زارش شدم من                                             اسیرش گشته بیمارش شدم من
ز بس هرشب به او چت می نمودم                                     به او من کم کم عادت می نمودم
در او دیدم تمام آرزوهام                                                  که باشد همسر و امید فردام
برای دیدنش بی تاب بودم                                                 زفکرش بی خور و بی خواب بودم
به خود گفتم که وقت آن رسیده                                          که بینم چهره ی آن نور دیده
به او گفتم که قصدم دیدن توست                                        زمان دیدن و بوییدن توست
ز رویارویی ام او طفره می رفت                                       هراسان بود او از دیدنم سخت
خلاصه راضی اش کردم به اجبار                                      گرفتم روز بعدش وقت دیدار
رسید از راه، وقت و روز موعود                                      زدم از خانه بیرون اندکی زود
چو دیدم چهره اش قلبم فرو ریخت                                    توگویی اژدهایی بر من آویخت
به جای هاله ی ناز و فریبا                                             بدیدم زشت رویی بود آنجا
ندیدم من اثر از قد رعنا                                                 کمان ِابرو و چشم فریبا
مسن تر بود او از مادر من                                            بشد صد خاک عالم بر سر من
ز ترس و وحشتم از هوش رفتم                                      از آن ماتم کده مدهوش رفتم
به خود چون آمدم، دیدم که او نیست                                 دگر آن هاله ی بی چشم و رو نیست
به خود لعنت فرستادم که دیگر                                        نیابم با چت از بهر خود همسر
بگفتم سرگذشتم را به �جاوید�                                       به شعر آورد او هم آنچه بشنید
که تا گیرند از آن درس عبرت                                         سرانجامی ندارد قصّه ی چت