دلخوشی های كوچك

دلخوشی ها همیشه كوچكند .دلخوشی بزرگ معنا ندارد اصلا .

 دلخوشی ها اگر بزرگ باشند كه میشوند آرزو . میشوند رویا .

دیگر چیزی نیست كه بشود دل را به آن خوش كرد .میشوند دست نیافتنی .

قبلترها وقتی بعضی افراد را می دیدم، مثلا یك پیرزن،یا دختری كه موهایش ریخته بود،سوال های زیادی به سرم میزد .سوال هایی مثل اینكه دنیا در نظر این افراد چگونه است ؟ یا آن دختر وقتی جلوی آینه میرود به چه فكر میكند ؟به چه فكر نمیكند كه میتواند لبخند بزند ؟دلخوشی اش چیست ؟و سوالهایی از این دست .

اما حالا جوابش را پیدا كرده ام انگار...

حالا فكر میكنم كه جواب این حرفها یك چیز است :

زندگی همین است . زور آدم ها كه به دنیا نمیرسد، به بالا پایین هایش، به چرا من فقط هایش ؟!، تو نمی توانی پا بر زمین بكوبی و بگویی من این زندگی را نمی خواهم .

خیلی چیزها سهم ما نیست،

و بهتر است نه حرفش را بزنیم و نه فكرش را بكنیم .

آن وقت  میشود راحتتر زندگی كرد .راحتتر دلخوشی پیدا كرد ،گاهی این دلخوشی های كوچك آنقدر خوشحالیهای بزرگ می آورند که دلت میخواهد به دنیا بگویی واینستا که عمرن اصلا پیاده نمیشوم !

یك روز آفتابی، یك سلام ساده ، یك بهانه كوچك برای ...

فقط حواست باشد كه دلت نسوزد . دلت نسوزد كه چرا دلخوشی هایت اینقدر ساده اند ...