هفت سین تنهایی...

خلسه ی بعد از اتفاق هم خاکستری مایل به سیاه است، مثل سکوت. نشسته ام، اینجا در یک اتاقک ده متری، رد سیاه اشک روی گونه هایم مانده و دیگر انتظار ندارم هیچ دستی برای به آغوش کشیدنم حرکت کند ... دارم فکر می کنم به یه سالی که گذشت، به جاهایی که در زندگیم توقف کردم و نه جرات پیش رفتن رو داشتم و نه توان پس رفتن، هرچه که فکر می کنم انگار یه سال از زندگیم وجود نداشته، انگار دچار یک وقفه ی زمانی ام، وقفه ی زمانی ئی که مربوط به تو است، مربوط به آن بوسه، مربوط به آن طرز حرف زدن، مربوط به توانستن من و نتوانستن تو است. از این روزا ، تنها یک قاب عکس و چند زخم مانده. آینده هم فقط یک چمدان است و یک صدا که در باد شنیده خواهد شد و من و یک وقفه ی زمانی، با یک گودال عمیق که هیچ چیز پرش نمی کند دیگر. به تاریکی خانه نگاه میکنم،پشت سرم رو نگاه میکنم به تاریکی راهرو نگاه میکنم، همه برق ها رو خاموش میکنمکنار پنچره میشینم و بیرون رو نگاه میکنم.... زندگی برای هم همیشه همین شکلی ست.... به اتفاق ها و حرکت ها و فکرهای من همیشه حساس بودن به هر چیزی از ته دلم میخواست ازم میگرفت دنبال هر چیزی میگشتم ازم قایم میکرد... با هر کسی بودم ازم میگرفتش به همین سادگی... از فکر کردن به اینده میترسم به چیزایی که میخوام و دوست دارم .... زندگی برای من همیشه این شکلی است نه کسی می آید نه کسی می رود... مثل خانه ای که تاریک که اشیا آن سال های سال همانطور آروم و بی حرکت مانده اند از دیروز قلبم دوباره شروع کرد به درد گرفتن... هر وقت دلتنگ میشم این قلب لعنتی هم شروع میکنه به درد گرفتن... دوباره به قرص های لعنتیم پناه اوردم که این درد لعنتی رو اروم کنه... سیگارم تموم شده اخرین نخ سیگار مو از پنچره میاندازم پایین .. قرص های صوریتمو یکی به یکی از پنچره میاندازم پایین... دیگه برام مهم نیست این قلب لعنتی کوک باشه یا نباشه... دیگه خسته شدم شده ام این درد لعنتی رو دوست دارم ... دوست دارم زودتر از این لعنتی برای همیشه از کار بیافته.... مثل هر سال یه اتاق تاریک یه سکوت مطلق فرو میروم سنگین یه بطری شراب که پیک میریزم بغضی تو گلو و چشمان قرمز . یه دنیا بی کسی.... عیدمو چشن میگیرم