چه مغرورانه اشک ریختم!

چه مغرورانه سکوت کردم!

چه مغرورانه التماس کردم!

چه مغرورانه از هم گریختیم!

غرور هدیه ی شیطان بود

و عشق هدیه ی خداوند!

هدیه ی شیطان را به هم تقدیم کردیم

و هدیه ی خداوند را از هم پنهان کردیم!

مگه نگفتی دوستم داری؟ مگه نگفتی تو رو می خوام؟

دروغ میگفتی تو به من! خودم دیدم دست توی دستاش میزاری!

قول نمیخورم برو ... خوب شناختمت تو رو!

بازی دیگه تموم شدش، گریه نکن به من نگو از پیشم نرو...

شکستی دل منو چه ساده با اینکه میدونستی کسی رو نداره!

گفتی بزار بمونه تو خودش اون بمیره ....

نگو که دیگه نه پیش تو نمی مونم، هر چند که می خواستمت بیشتر از این جونم!

نه دیگه میخوامت، نه میخوام بمونم!

میخوام برم بگم به دنیا، سرم چیا که تو اوردی...

بی معرفت به من بگو منو به کی سپردی؟

میخوام برم که بر نگردم بدون لیاقتت همین بود!

اسم منو دیگه نیار تموم شدش نگو که تقصیر تو بود

خیلی دلم تنگه برات، برای اون خاطره هات

می خوام کنارت بمونم، می خوام بخونم از چشات

رفتی و شب موندنی شد، قصه ها سوزوندنی شد

ترانه ی تلخ سفر بدون تو خوندنی شد

وقتی که بارون می گیره، هق هق من جون می گیره

رفتی و این دل هنوزم مثل قدیم دوستت داره

بارون دیگه بند نمیاد، انگار اونم تو رو می خواد

چشم انتظارت می مونم حتی اگه دلت نخواد ...!