گفتگو با خدا

شبي درخواب ديدم مرا ميخوانند،

راهي شدم

به دربي رسيدم، به آرامي درب خانه كوبيدم،

ندا آمد: درون آي

گفتم: به چه روي؟!

گفتا: براي آنچه نمي داني.

هراسان پرسيدم: براي چو مني هم زماني هست؟!

پاسخ رسيد: تا ابديت.

ترديدي نبود، خانه،خانة خداوندي بود،آري اوست كه ابدي وجاويد است.

پرسيدم: بارالهي، چه عملي ازبندگانت، بيش ازهمه، تورا به تعجب وا مي دارد؟

پاسخ آمد:

-اينكه شما تمامِ دوران كودكي خودرادرآرزوي بزرگ شدن به سرميبريد،

 و دوران پس ازآن را درحسرت بازگشت به كودكي ميگذرانيد.

-اينكه شما سلامتي خودرافداي مال اندوزي مي كنيد

و سپس تمام دارايي خود را صرف بازيابي سلامتي مي نماييد.

-اينكه شما به قدري نگران آينده ايد كه حال رافراموش مي كنيد،

 درحاليكه نه حال راداريد و نه آينده را.

-اينكه شماطوري زندگي مي كنيد كه گويي هرگز نخواهيد مرد،

 وچنان گورهاي شماراگردوغبارفراموشي دربرميگيردكه گويي هرگززنده نبوده ايد.

 سكوت كردم، انديشيدم،

درب خانه چنين گشوده،!

چه مي طلبيدم؟ بلي، آموختن.

پرسيدم: چه بياموزم؟

پاسخ آمد:

-بياموزيد كه مجروح كردن قلب ديگران، بيش ازدقايقي طول نمي كشد،

ولي براي التيام بخشيدن آن، به سالها وقت نياز است.

-بياموزيد كه هرگزنمي توانيدكسي را مجبوربه دوست داشتن خودبكنيد،

زيراعشق وعلاقه ديگران نسبت به شما، آئينه اي ازكردارواخلاقِ خودِ شماست.

-بياموزيدكه هرگزخود را با ديگران مقايسه نكنيد،ازآنجاكه:

 هريك ازشمابه تنهايي وبرحسب شايستگي هاي خود،مورد قضاوت وداوري ما قرارمي گيرد.

-بياموزيدكه دوستان واقعي شما كساني هستندكه باضعف ها ونقصان هاي شما آشنايند،

و ليك شما را همانگونه كه هستيد، دوست دارند.

-بياموزيدكه دونفرميتوانندبه يك چيزيكسان نگاه كنند،

ولي برداشتِ آن دو ازآن، هيچگاه يكسان نخواهد بود.

-بياموزيدكه ديگران رادربرابر خطاوبي مهري كه نسبت به شماروا ميدارند، موردبخشش خود قراردهيد واين عمل پسنديده رابا ممارستِ بيشتر درخود تقويت نمائيد.

-بياموزيدكه دربرابر خطاي خود فقط به عفو وبخشش ديگران بسنده نكيند،

آنگاه كه مورد آمرزش وجدان خود قرار گرفتيد، راضي وخشنود شويد.

-بياموزيدكه داشتن چيزهاي قيمتي ونفيس به زندگي شما بها نميدهد،

بلكه آنچه باارزش است بودن افراد ودوستان بيشتردرزندگي شماست.

-بياموزيدكه توانگركسي نيست كه بيشتردارد، بلكه آن است كه خواسته هاي كمتري دارد.

اي بنده من، به خاطر داشته باش كه مردم گفته هاي تورا فراموش مي كنند.

مردم كرده هاي تورا نيز از ياد خواهند برد.

ولي:

هرگز احساس تورا نسبت به خويش، از خاطر نخواهند برد.