عمـــر خود را بتو خــواهم بخشید

شـاید اینگــونه تو باور نکنـــی

همه ی جان و وجود را بتو خواهم بخشید

آری آری ،       

                    که قسم میخورم بر هر نفسم

بخدایم ،

                 به علی

                              به همه یار و کـــــــسم

همـه را بر سر زلف تو گرفتار کـــنم

گــر نباشی

                   همه را بعد تو انکار کنم

به دو عالم ،

                  که چنـــین خـــواهم کــــــرد

اولین معجزه را روی زمـــین خواهم کـــرد

زندگی بـــی رخ معشوق چه معــــنا دارد

وقتـــــی دل تنـــــها ز روی تو تمــــنا دارد

دلـــــم از  روز ازل زار و پریـشــــان تو بــود

زائــــــر خسته و دلبـسته ی آسـتان توبود

تو زخـــوبان بهشتی نشود بد بکــــنی

نتوان دل شکنی ، عشق منو رد بکنی

ماه من ،!

        بنشین با من و از فاصله ها حرف بزن

لیلی کوی "غریب"

                      از گــذر قافــله ها حرف بزن

عشق من،!

               فاصــله ی مــا که چنــین دور نبـود

بی رخ ماه تو ،هیــــــچ قـــافله مســرور نبود

ناجـــی دشـــت شقــایق دل پر مهــــر تو بود

دل پــر مـــــهـر تو اینگـــونه که مغــــرور نبـود

روزها رفت ، شقـــایق دگر از کوه پرید

دشت زیبای مرا دست ستمـکار خرید

از دو دستش هنوز خون شقایق جاریست

مـرحم زخــم شقـــایق، فقـط دلــداریست

قصه ی دشت شقایق ،که چون فرهاد است

نالـــــه اش از دل آن کـــوه چـنان فـریاد است

قصـــه ی تیشه و فـــــرهاد و سر بشکـسته

قصـــــه ی زار و پریـــشانـــی این دلـــخسته

ایــن پریــــشان ،کـــه با آنهـــمه افکــار وجود

وســط دشـــت شقـــایق توی افکـــار تو بود

                        مگـذار دست تورا دست "غـریب"ی گیرد

                        که دل خسته ی من از حسدش میمیرد