پناه بر خدا و حجتش

﴿ وَ اِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَ ما یعْبُدُونَ اِلَّا اللهَ فَأْوُوا اِلَى الْکهْفِ ینْشُرْ لَکمْ رَبُّکمْ مِنْ رَحْمَتِهِ... ﴾ به کهف پناه ¬برید! سال¬ها پیش، دقیانوسِ خون¬ریز و مردانی حق¬پرست! سالیانی بس دور حکم¬رانی دقیانوس نام، بر مردمانی ستم¬دیده حکومت می¬کرد و خود را خدا می¬دانست. او مردم را وادار می¬کرد تا وی را هم¬چون خدا پرستش کنند. در همین زمان تاریک و خفقان بار، مردانی با هم یک¬دل شدند که تنها باید پروردگار یکتا را پرستید. اینان به غاری پناه بردند تا از گزند دقیانوس در امان باشند و رحمت خدا نصیبشان شود. حال چندین سال است که این ماجرا به تاریخ پیوسته، خاک دقیانوس را بلعیده و مردان کهف هم¬چنان منتظرند. دقیانوس مُرد؛ اما اغواکننده¬ی دقیانوس و دقیانوسیان زنده است. این موجودِ اغواگر، شیطان است؛ رانده شده¬ی درگاه الاهی؛ همان که مدام در کارِ گم¬راه نمودن انسان¬هاست. به راستی شیطان کیست؟ چه می¬کند؟ و چگونه در طول تاریخ، انسان¬ها را به بازی گرفته¬است؟ او کیست که خداوند در قرآن، این چنین ما را از او می¬ترساند و بدین¬گونه دشمنی¬اش را با بشر شرح می¬دهد؟ شیطان یکی از عجیب¬ترین مخلوقات است. او در اثر هزاران سال عبادت پروردگار، به درجات بالا دست یافت؛ اما ناگاه با یک نافرمانی از عرش خداوند بیرون شد و عهد کرد تا روز رستاخیز هر چه در توان دارد به¬کار بندد تا آدم و فرزندان آدم را از راه مستقیم منحرف کند. عجب عهدی! شاید پایدار¬ترین پیمان¬ها، همین عهد شیطان باشد که از پسِ سال¬ها جهان را دگر¬گون ساخته است! اما عجیب¬تر این¬که ما انسان¬ها، نسبت به این دشمنِ قوی غافل¬ایم و این، خود زیرکانه¬ترین فریب و حربه¬ی شیطان است! او خود را برای بشر ناتوان و ضعیف نشان می¬دهد و با کوچک جلوه دادنِ خود، به آسانی در انسان نفوذ می-کند. کار شیطان این است که شهوات پست دنیوی را در دلِ انسان زینت می¬¬دهد و به این ترتیب، بدون آن¬که انسان متوجه شود، افسارش را به دست می¬گیرد و به جهت دل¬خواه خود می¬کشد. شیطان از معدود مخلوقاتی است که قادر است در فکر و ذهن انسان نفوذ کند و او را با وعده¬های دروغین فریب دهد. بدون شک، همین قدرت نفوذ اوست که به شدت این دشمن عجیب را خطرناک کرده است. قرآن در مورد او می¬فرماید: ﴿ (ای مردم!) شیطان دشمن شماست؛ پس او را به دشمنی گیرید. ﴾ دردِ بی¬درمان ِما، بی¬توجهی به همین کلام پروردگار است. ای انسان! چرا شیطان را دشمن نمی¬¬دانی و بدین شکل او را ضعیف می¬پنداری؟ انسان اگر به خود وانهاده شود، بی شک در مقابل شیطان، در جنگی نابرابر قرار گرفته و در قبال این موجود قوی، توانِ مقابله ندارد. انسانِ بی¬سلاح و سپر، همان¬گونه که تا به حال در طول تاریخ گرفتار شده، در برابر شیطان مغلوب و درمانده خواهد شد. اما پروردگار مهربان که واقف بر این عجز بشری است، انسان¬ها را بی¬حفاظ و پناه رها نکرده تا در این پیکار بازنده باشند. ﴿ و آن هنگام که از آنان و آن چه جز خدا می¬پرستند کناره گرفتید؛ پس به کهف (غار) پناه برید تا خداوند از رحمتش بر شما فرود ریزد...﴾ خداوند کریم برای حفاظت انسان از شرّ دقیانوس، کهف(= پناهگاهی) قرار داده، به انسان فرمان می دهد که در کهفِ خداوندی پنهان شو. اما کهف چیست؟ آیا کهف تنها غاری تنگ و تاریک است؟ آیا سخن قرآن تنها به این معناست؟ مگر می-شود غار و کهفِ پناه¬جویان از دستِ شیطان تنها یک غار در دل کوه باشد؟! امام رضا علیه¬السلام فرموده¬اند: « ما کهفِ شما هستیم؛ همانند غارِ اصحاب کهف.» آری! خاندان پیامبر در همه¬ی زمان¬ها پناهگاه خداوند می باشند و برای رهایی از شیطان، بهترین پناهگاه، حجت خداوند است. این مژده برای کسانی است که می¬خواهند از آلودگی گناه در امان باشند. بشر می¬خواهد پاک بماند؛ از آلودگی گناه، از زشتی¬ها، از بدی¬ها؛ اما دشمنی آشکار همواره بر سرِ راهِ بشر نشسته است؛ ابلیس. آن قدر در دلِ او وسوسه می¬کند تا او را به سوی گناه بکشاند... اما این¬جا، در همین نزدیکی¬ها، پناهگاهی است؛ کهفی که قرآن دستور داده به آن پناه برید تا رحمت خدا شامل حالتان شود. پناهگاه محکم، دژِ استوار، محلّ امان، سرچشمه¬ی خیرات؛ یعنی امام زمان علیه¬السلام ... پس باید دست بر¬داشت و به امام زمان علیه¬السلام توسل جست و از او مدد گرفت؛ چرا که بر اساس قرآن و روایات، تنها راه مقابله با شیطان همین است. نکند ماه رمضان بگذرد و باز شیطان از غل و زنجیر، رها شود و دوباره نکبت گناه بر وجودمان سایه افکند ... اما نه! در همه¬ی ماه¬ها و در طول سال، خدا پناهگاهی قرار داده تا به او پناه بریم و از آلودگی¬ها پاک بمانیم. این پناهگاه، حضرت مهدی علیه¬السلام است؛ پس بیایید بگوییم: یا صاحب الزمان! دوری از گناه بر ما سخت است؛ ای پناهگاهِ خدا! تو ما را از شرّ شیطان و گناهان نجات ده!