شعرهای خودم

انتقام

اینجا به چه ماند ؟ جز پیله ی کرم ابریشم

من با اصالت چند صد ساله،حالا بی ریشه ام

                                                                          چه کسی ننگ مسلمانی زد وقتی خدای خود را داشتم

                                                                          وقتی دروغ  نمی گفتم و  گام  درست را بر می داشتم

از این انسان های گرگ صفت در لباس میش بیزارم

عقایدم را چو ابلهان ، به دست  آنان  نمی سپارم

                                                                              خواستید ایران را بسازید ، ویرانه تحویل دادید

                                                                              هیچ  نیستید  ولی انگار  پر از  دب دبه  و بادید

سینه ها پر از فریاد است ، فریاد های سیاسی

اما  دریغ از  ساختن  یک  حمله ی  حماسی

                                                                                مساوی با  اعدام  شده است  آزادی بیان

                                                                               حاجت به بیان نیست چیزی که هست عیان

ایران مهد دلیران بود ، بیشه ی شیران

تخم عرب کاشتید شد بیشه ی حقیران

                                                                                   نسل من نسلی سوخته شد با دروغ و تمثیل

                                                                                   حالا وقت آن است ، وقت انتقام از این ایل