ارزش

جنگ بود و جبهه نا آرام. گلوله ها مثل باران فرود می آمدند. یکی از سربازها دوست مجروحش رو دید که در باتلاق افتاده بود. او لحظه به لحظه پائین تر می رفت و با مرگ دست و پنجه نرم می کرد. سرباز به مافوقش گفت اجازه بدید برای نجاتش کاری کنم. و جواب شنید که : اون در حال مرگه ، چرا می خوای بیخودی جونت رو به خطر بندازی؟ فکر می کنی ارزشش رو داشته باشه؟ چشم های سرباز برقی زد و گفت بله قربان ارزشش رو داره. و سریع به سمت باتلاق رفت. با تلاش زیاد و به طرز معجزه آسائی دوستش رو از باتلاق بیرون کشید. وقتی اونو عقب آورد ، امدادگر معاینه اش کرد و گفت : تموم کرده. افسر فرمانده با صدائی غم آلود گفت : ارزشش رو نداشت ، چرا جونت رو به خطر انداختی؟ سرباز لبخند تلخی زد و پاسخ داد : ارزشش رو داشت قربان. آخه وقتی بهش رسیدم هنوز زنده بود و امید به زندگی توی چشم هاش موج می زد. و بهم گفت : می دونستم برای نجاتم می آی. عزیز دلم خوب که دقت کنی می بینی که : خیلی ها چشم امید شون به ماست. و باید کاری براشون بکنیم. اگه هر کس فقط دست یک نفر رو می گرفت. اونوقت ...