خدایا گله دارم

تیر یک هزار و سیصد و نود.خدایا برای یک شب هم که شده بگذار چشمام خیس نباشد.گریه شده کار من در این شبهای تنهای.نه همدمی و نه مونسی که درد دل را به او بگویم.خدایا نگاهم کن نگاهم کن مانند خودت تنهایم.آخر کجای تنها لذت دارد که تنهای.خدای من درد تو چیست که تنهای؟ای خدای من ای تنهاترینم به تو پناه میبرم از دست این روزگار که هیچ وقت به مراد و دل من نبود.هرشب چشمام خیس است.مانند ابر بهار میبارد.خدایا درد من را میدانی حرفی بزن چیزی بگو.بگو تا این بغض کهنه گلویم بشکند.خدایا به بزرگیت قسم چیزی بگو.میدانم که گنه کارم اما به امید ببخشش تو دست به دعا برداشته اما.از همیشه غمگین تر هستم.به فریادم برس ای بهترینم.جز تو به که التماس کنم.توهستی که میتوانی گره از کارم باز کنی (((خدایا گله دارم))).از این سکوت تو گله دارم.فراموشم کردی.آخر این رسم بردگی نیست که ارباب به حرف های برده خود گوش ندهد.خدایا به حرف های برده ات گوش ده.گوش ده که دلی پرخون دارد.از همه ای عالم جای خنجری بر قلب اوست.بس است بس است نمیخوام زنده بمانم.قلبم دیگر جای خنجر ندارد.خدایا گله دارم از سرنوشت خویش که برایم نوشته ای گله دارم.هرکسی که دل تنگ بود یار او شد.اما کسی یار دل خودم نشد.با همه ساختم ولی کسی با دل بیچاره ام نساخت.خدایا تو دانی که اکنون در دل من چه میگذرد.حرف دلم چیست.خدایا تو یکتای و یکتای برازنده توست.نگذار که تنها باشم.اگر از عالم زخم خوردم تو دیگر خنجر نزن.یارم نامهربان است.اما با تمام نامهربانیش دوستش دارم حتی اگه زخمم زند چیزی بر زبان نیاورم چون که دلم او را خواست نه چشم و گوشم.دلم خواست او را تا همدم گردد.مونسم باشد حتی اگر نامهربان باشد.نامهربان باشد خیالی نیست من که با او مهربانم.او را دوست دارم برای قلب تنهایم مونس است.او را از من میگر که طاقت تنهای ندارم.همه باشند و او نباشد دنیای من تهی است.اوست که مهرش بر دل عاشق زارم نشسته او را مگیر از این دل پریشان چیزی ندارم بریزم به پای روی همچو ماه اش.خود دانی که دنیای جز او ندارم.برس به دادم ای بهترین.تو خدایا و توانی هرکار کنی.(نوشته شده توسط هادی ناصرپور الشتر سیتی