نقش زندگي

نقش زندگي زندگی بازیهای خاص خود را دارد و ما بازیگرانی هستیم که روی صحنه ان میرقصیم, می گرییم ,می مانیم و یا با بازی بد خود صحنه را خیلی زودتر از ان که باید ترک میکنیم . همه چیز بستگی به بازی ما دارد و نوع این بازی به نگرش ما . غمها و رنجها بیشتر از انچه تصور کنیم به ما نزدیکند درمقابل برا ی در اغوش گرفتن شادیها باید به جستجو پرداخت. زمانی نیز برای تصاحب ان باید جنگید و مبارزه کرد. پس چه بزرگند انانکه شادی را برقم دوری ان به گرد خود می کشانند و از مواهب زندگی انچنانکه شایسته روح والای انسانیست لذت میبرند. داشتن روح زیبا شناسی یکی از ویژگیهای انسان خوشبخت است . درک بالایی از زیباییها میتواند به شخص کمک کند که از هرانچه دارد درجهت نیل به اسایش و ارامش بهره گیرد. بدون انکه توجه بیش از حدی به کمبودها داشته باشد. بیشتر انسانها برای رسیدن به حس مطلوب بدنبال گزینه های دور از دسترس یا محال میروند غافل ازاینکه خوشبختی و رضایت درنزدیکترین نقطه نسبت به انهاست و تنها منتظرند برای کشف شدن. ما زندگی را نه از دید خود و نه با معیارهایی که در ذهن و روح و قلب خود داریم که از دریچه دیگری و با میزانی دیگر می سنجیم.و همین عامل باعث میشود که همیشه در حسرت انچه نداریم بوده و نگران و پریشان خاطرازاینده زندگی کنیم.- البته باید در نظر داشت که تحولات اجتماعی نیز در این گذر بی نصیبمان نمی گذارند.- ما امروزمان را بدنبال فردایی بهتر و پربارتر تباه می کنیم بدون اینکه از بودن درفردا با خبر باشیم. زندگی ِ ما به ان نقشی میماند که با نام نقاش جان می گیرد و ما ان نقاشیم که ارزوهایمان را ترسیم می کنیم هرچه نقاشِ ِ ماهرتری باشیم از نقشی که زده ایم لذت بیشتری می بریم و رویای زدن نقشهای بزرگتررا در سر می پرورانیم. اما اگر درگوشه ای عزلت نشین شده و به هنرمندی دیگران رشک بورزیم خود را به ورطه سقوط نزدیک و نزدیک تر کرده ایم . درخشیدن دردایره زندگی , چرخیدن و رنگ پراکنی به دور خود, تنها با خواستن امکان پذیراست و قسمتی از این خواستها مستلزم داشتن اعتماد به نفس بالا است. اگر ما خود را انچنان که هستیم باور داشته باشیم و نه درصدد عوض کردن خود که در پی بارور کردن نقاط قوت وجودمان باشیم ان جلوه از زندگی را خواهیم یافت که همیشه در ارزویش بوده ایم. صرف نظر از اینکه در کجای کره خاکی و در کدامین ایل و تبار زاده شده ایم تنها با مصمم بودن برای شاد زیستن و استفاده از فرصتهایی که گاه و بیگاه مانند باد بهاری چهره مان را نوازش میدهد و با طنازی از کنار ما بی انکه دیده شود گذر میکند میتوانیم روزهایی را تجربه کنیم که دررویای شبهای بهاری و خلوت وجودمان بدنبالش هستیم. ترس از روبرو شدن با حقایقی که گاه خود ان را ازابتدا درذهن پرورانده و موجبات شکل گیری ان در دنیای واقعی شده ایم باعث میشود که به دورخود پیله ای تابیده و همیشه با اضطراب ازافشای راز کوچکمان درتنهایی که به ان خو گرفته ایم اسیر شده و ا ز شناختن و شناخته شدن گریزان باشیم. گاهی این رازها میتواند ما را با خود به قعر ببرد .رازهایی که تنها ذهن وسواس و بیمارگونه ان را پرورش میدهد و به ان شاخ و برگ میدهد .و همین ساخته مان ناگاه به هیولایی بدل میشود که درمقابل ارزوهایمان قد علم می کند. غافل از اینکه در دنیای واقعی ما را تنها با انچه از خود نشان میدهیم و به ان ایمان داریم شناسه می کنند. ما با رازهایمان ارزشمند یا حقیر نخواهیم شد. اما با رازهایمان نابود میشویم. پس به دنبال شادیهای زندگی باشیم دریافتن ان خود را لایق بدانیم هرانچه را که هستیم باورکنیم وبه رازهای کوچکمان اجازه ندهیم که ارزوهای بزرگمان را نابود کنند.