بتاب ای ماه تابانم که من تاریک و خاموشم بیابانم بیابانم ببارای ابربارانم کویری خشک و سوزانم بیا بامن بیا درمن بسوزانم بسوزانم بیا بنشین برایم سازکن آوازکن شعری بخوان حرفی بزن بشکن سکوتم را بگریانم بگریانم بیا شادی کن ولبخندشو لبخنده ای برلب بیاور که لبانم سردو خشکیده ست بخندانم بخندانم سلام آهنگ وبلاگتون منو به خاطرات قدیمم برد شاد و سبز باشید
...
ای زنی که چون نانِ عسلی
سرشته ی مادینگیِ خود هستی
و خمیره ات با خونِ شعر های من
و خون خواهش های من... سرشته شده است
ای زنِ بهتِ مستمر
ای که آعاز هایت فرجامهایت را لغو می کند
و ابتدایت انتهایت را...
و لب پایینی ات
لب بالایی را در کام میگیرد...
ای زنی...
که میان هاویه و هاویه ای دیگر
معلقم رها می کنی
ای زن - تنگنا
ای زن - درام
ای زن - جنون
بیم دارم که تو را دوست بدارم...
نزار قبانی