دوزخ

رگ اري مرگ با شنيدنش خيلي ها ميترسند وعده اي خوشحال ميشوند همه تا نقطه ي اخر داستان مرگ را شنيده يا ديده ايم بله روزي خواهيم مرد ...اما من عجله داشتم خيلي عجله داشتم براي ديدنش خودم دست به کار شدم و به پيش وازش رفتم اري مرگ حالا من مرده بودم.اما....اما نه خبري از اتش دوزخ بود و نه باغستانهاي سر سبز بهشت نه از حوريها خبري بودو نه از مارو عقربهاي دو سر..فقط تا چشم کار ميکرد جاده اي بود بس دراز گاهي اوقات تمام روز را ميدويدم ولي بازهم در امتداد همان راه دراز تنها بودم.تا جاي که توان چشمانم بود نگاه ميکردم ولي انگار اين راه پاياني ندارد.چند روزي بود بوي عطر خوش بوي فضا را بهم ريخته بود در امتداد همين جاده به دنبال بوي عطر دوان دوان راه را ميپيمودم ديگر نفسهايم تاب نداشت وپاهايم تواني براي رفتن.ولي يک لحظه چشمم به انتهاي جاده افتاد اري اخر راه را ميگويم نوري انجا اخر جاده ايستاده بود از دور مشخص بود کسي دستهايش را دراز کرده ميگويد بيا اما هرچه کردم نتوانستم برخيزم ديگر نفسي برايم نمانده بود .اري مثل اينکه رسمش همين است که هيچ وقت سيراب نشوي واقعا خيلي دردناک است تمام راه را امده باشي اما يکي دو قدم مانده به منزلگاه وامانده باشي....اري به اجبار امدن و با غم زيستن و با ارزو مردن وعده هاي تو بود./گويند بهشت با حور خوش است /من ميگويم که اب انگور خوش است/اين نقد را بگيرو دست ز نسيه بردار/که اواز دهل شنيدن ز دور خوش است/