شهر پارسه

هخامنشيان عادت باستاني کوچ کردن را فراموش نمي کردند و معمولا همه سال را در يک جا به سر نميبردند، بلکه بر حسب اقتضاي آب و هوا، هر فصلي را در يکي از پايتختهاي خود سر ميکردند. در فصل سرما، در بابل و شوش اقامت داشتند و در فصل خنکي هوا به همدان ميرفتند که در دامنه کوه الوند بود و هواي لطيف و تازه و خنک داشت .

اين سه شهر، پايتخت به معني اداري و سياسي و اقتصادي بودند، اما دو شهر ديگر هم بودند که پايتخت آئيني هخامنشيان بشمار ميرفتند. يکي پاسارگاد که در آنجا، آيين و تشريفات تاجگذاري شاهان هخامنشي برگذار ميشد و ديگري پارسه که براي پاره اي تشريفات ديگر بکار ميرفت. اين دو شهر، زادگاه و پرورشگاه و به اصطلاح گهواره پارسيان بشمار ميرفت و گور بزرگان و نام آوران آنان در آنجا بود و اهميت ويژه اي داشتند.

البته از اين دو، تخت جمشيد بيشتر اهميت داشته است و به همين دليل، اسکندر مقدوني آنرا به عمد آتش زد تا گهواره و تکيه گاه دولت هخامنشي را از ميان ببرد و به ايرانيان بفهماند که ديگر دوره فرمانروايي آنان به سر آمده است .

نام اصلي اين شهر، پارسَه بوده است که از نام قوم پارسي آمده است و آنها ايالت خود را هم به همان نام پارس ميخواندند. پارسه به همين صورت در سنگ نبشته خشايارشاه بر جرز درگاههاي دروازه همه ملل نوشته شده است و در لوحه هاي عيلامي مکشوفه از خزانه و باروي تخت جمشيد هم آمده است.

يونانيان از اين شهر بسيار کم آگاهي داشته اند، به دليل اينکه پايتخت اداري نبوده است و در جريان تاريخ سياسي که مورد نظر يونانيان بوده، قرار نميگرفته است.

بعضي گمان کرده اند که در برخي از نوشته هاي يوناني، از پارسه به صورت پارسيان و يا شهر پارسيان نام رفته است، اما اين گمان مبناي استواري ندارد